تخم گذارى او تمام شد، مى ميرد. يعنى هرگز روى نوزادان خود را نمى بيند و هم چنين نوزادان روى پر مهر مادر خود را نخواهند ديد. آن ها هنگام بيرون آمدن از تخم، به صورت كرم هايى هستند بى بال و پر، كه قدرت تحصيل آذوقه و مايحتاج زندگانى را ندارند. لذا بايست تا يك سال به همان حالت در يك مكان محفوظ بمانند و غذاى آن ها مرتب در كنارشان باشد. به همين جهت وقتى پرنده مادر احساس مى كند كه موقع تخمگذاريش فرا رسيده است قطعه چوبى تهيه كرده و سوراخ عميقى در آن احداث مى كند سپس مشغول جمع آورى آذوقه مى شود و از برگ ها و شكوفه هايى كه قابل استفاده براى تغذيه نوزادان او مى باشد به اندازه، خوراك يك سال، هر يك از آن ها تهيه كرده، و در انتهاى سوراخ مى ريزد و بعداً تخم روى آن مى گذارد و سقف نسبتاً محكمى از خميرهاى چوب بر بالاى آن بنا مى كند.

چطور مى توان گفت، اين حيوان كه در هيچ نسلى روى مادر خود را نمى بيند اين گونه امور شگفت انگيز را از طريق تعليم آموخته است؟

بهترين گواه ما همين زنبور عسل است كه همه با آن آشنا هستيم، زنبور عسل را هرگاه پس از تولد در نقطه اى دور از پدر و مادر پرورش دهيم، باز هم به انجام تكاليف خود از قبيل خانه سازى و مكيدن گل ها بدون كوچكترين تعليمى، قادر خواهد بود.

د. «سازش با محيط»