مسائل جديد كلامى - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٦

خدايى كه به انسان كرامت بخشيده، در پيام ديگر خود، برخى از نعمت هاى خود را كه به او ارزانى داشته است، يادآور مى شود، و مى فرمايد:

(و الله أخرجكم من بطون امّهاتكم لا تعلمون شيئاً و جعل لكم السّمع و الابصار و الافئدة لعلّكم تشكرون).[١]

«خدا شما را از شكم هاى مادرانتان بيرون آورده در حاى كه چيزى نمى دانستيد، و براى شما گوش ها و چشم ها و دل ها قرار داد، تا سپاسگزار باشيد».

هدف از آفرينش اين نعمت هاى بزرگ كه مايه ى كرامت انسان است، اين است كه آن ها را در جايگاه مناسب خود مصرف كند، و شكر نعمت از نظر بزرگان جز اين كه از مواهب الهى در تأمين سعادت خود بره بگيرد چيز ديگرى نيست.

مثلا خداوند چشم داده كه به جهان آفرينش بنگرد، و گوش داده كه سخنان خوب و زيبا را بشنود، دل داده است كه درباره ى آن چه كه مى بيند و يا مى شنود، بينديشد.

بنابراين، كرامت انسان در اين نيست كه هر چه خواست انجام دهد، و نعمت هاى الهى را در هر موردى مصرف كند، بلكه بايد آن ها را در مسير تأمين سعادت به كار ببرد.