مؤلف كتاب «نقد فلسفه داروين» با درك روح زمان در اين كتاب ضمن انتقاد از نظريه «داروين»[١] چنين مى نويسد: «... اساس فلسفه نشوء و ارتقاء ـ مگر در آن جا كه تضادى با ضروريات دينى داشته باشد ـ منافاتى با دين ندارد، براى آن كه آن چه ما بايد به آن معتقد باشيم، آن است كه همه موجودات، با همه انوئاع و اقسامى كه دارند، مخلوق آفريدگار توانا و دانا و يكتايى هستند كه از روى قصد و اختيار آنان را آفريده است ـ چنان كه در همه اديان چنين آمده است.

اما كيفيت خلقت و اين كه اين انواع به طور مستقل و جداگانه خلق شده و ابتدا به وجود آمده اند و هيچ گونه تغييرى در چگونگى آفرينش نخستين آنان بوجود ميامده، و اين مسئله اى است كه درباره آن نص صريحى از قرآن و يا دليل متواترى از سنت ـ اخبار ـ وارد نشده است.

بنابراين، خواه آبا و اجداد شتر، شتر باشند يا قورباغه هايى كه در آب شناور بوده اند، و يا جد اعلاى فيل، فيل باشد يا مرغى كه در هوا پرواز مى كرده است! در دلايل خلقت آنان و ظهور دلالت آنان بر وجود صانع، خللى ايجاد نمى شود. و بنابراين، سرور و شادى گروهى براى استفاده از آن در دفاع از الحاد و كفر از

[١] البته از نقطه نظرعلمى درباره كتاب قضاوت نمى كنيم، بلكه به نكته اى كه استشهاد جسته ايم، توجه فرماييد.