«بوزينگانى كه در نواحى سنگلاخ روزگار مى گذرانند، و معمولا به بالاى درختان نمى روند روشى حاصل كردند كه كاملا شبيه روش سگان است. فقط انسان از آن ميان به روش دوپايى تمايل نمود. قدرت كنونى انسان اثر مستقيم دست هاى او است. وى دست هاى خود را به منظور راه بردن تند و تحمل وزن بدن و براى بالا رفتن از درختان به كار مى برد; هرگز چنين موقعيتى را نداشت، وى موقعى توانست برخى از كارها را انجام دهد كه دست ها و قسمت فوقانى تنه آزاد گرديد. اين اعمال به نوبه خودئ اتكا به روى دو پا، و حالت «قائم» بودن را تشديد كرد».

«برايرسيدن به اين هدف سودمند، پاها مسطح گرديد. انگشت شست پا به تناسب وضعيت، تغيير شكل داد و انسان ديگر خميده راه نرفت و تغييرات جزئى ديگر در خلال اين تغيير حادث گرديد. مثلا دندان هاى «اتياب» براى پاره كردن گوشت به كار نرفت و تدريجاً به اندازه دندان هاى ديگر باقى ماند. سپس قيافه موحشى كه داشت از بين رفت، مغز رفته رفته بزرگ تر گرديد، جمجمه و ستون فقرات براى نگهدارى و حفظ آن، تغييراتى حاصل نمود، و بالنتيجه قدم به قدم به مرحله كنونى نزديكتر شد».

اين بود خلاصه «نظريه» يا «فرضيه» «داروين» در صد سال پيش.