درست است كه در اين آيه از قرارگيرى انسان بر مركب هاى سركش از لفظ «استوا» بهره گرفته ولى مقصود جلوس و قعود نيست بلكه سلطه و استيلايى است كه راكب در اين حالت بر مركب دارد و زمام آن را در اختيار مى گيرد و به هر طرف بخواهد او را سوق مى دهد به گواه اين كه در ذيل آيه دستور مى دهد كه چنين بگوييم:

(و تقولوا سبحان الّذى سخّر لنا هذا و ما كنّا له مقرنين).

«بگوييد پيراسته خدايى است كه ما را بر اين مركب ها مسلط ساخت».

در آيه ديگر به نوح دستور مى دهد كه آن گاه كه او و مؤمنان بر كشتى قرار گرفتند خدا را از اين نظر كه از ظالمان نجات شان بخشيد سپاسگزار باشند. چنان چه مى فرمايد:

(فاذا استويت أنت و من معك على الفلك فقل الحمد لله الّذى نجّانا من القوم الظالمين) (مؤمنون / ٢٨).

«آن گاه كه تو و كسانى كه همراه با تو هستند بر كشتى قرار گرفتيد بگو: حمد خدا را كه ما را از ستمگران نجات داد».

مقصود از «استويت» در اين آيه جلوس و قعود نيست وگرنه مى فرمود: «فاذا جلست» يا «قعدت». هم چنان كه مراد مجرد سوار شدن نيست وگرنه مى فرمود: «ولو ركبت» چنان كه نوح به فرزند خود آن گاه كه دعوت بر سوار شدن بر كشتى كرد كلمه «ركوب» به كار برد و گفت: «يا بُنىّ اركب معنا) بلكه مقصود از آن سلطه نوح و