ماهيت، «ژن»ها معلوم نيست ولى قدر مسلم آن است اين ذرات بسيار خرد، مواد غذايى را جذب مى كنند، هنگامى كه سلولى دو قسمت مى شود هر يك از آن ها نيز به دو قسمت تقسيم مى گردند.

اگر كم ترين تغيير شيميايى يا غير آن، به يك يا چند «ژن» دست دهد، آن تغيير صورت به شكل يك تغيير جسمانى، جزئى يا كلى بروز مى كند، ولى هنوز نتوانسته اند بين عاملى كه تغيير ايجاد مى كند، و جهشى كه حاصل مى شود، رابطه اى بيابند.

فقط نتيجه آزمايش ها اين است كه مصنوعاً مى توان با اشعه «ايكس» «جهش»هايى را در جانوران به وجود آورد، چنان كه «ليتل» در سال ١٩٢٤ ميلادى يك عده موش را از ناحيه پشت تحت تأثير اشعه (X) خفيف، قرار داد و در نسل هاى سوم، «جهش»هايى در ناحيه چشم و پاى آن ها ملاحظه كرد.

و يكى از عوامل «جهش»هايى در ناحيه چشم و پاى آن ها ملاحظه كرد.

و يكى از عوامل «جهش»، جفت كردن دو نوع متمايز است و جانور متولد از آنها دو رگه و گاهى با «جهش» همراه است.[١]

اين بود خلاصه اين نظريه كه اكنون تكيه گاه طرفداران فرضيه «تكامل انواع» است ولى با آن همه دست و پايى كه براى تحكيم پايه هاى آن زده اند، هنوز فرضيه اى بيش نيست و با اشكالات زيادى روبرو است، به طورى كه طرفداران دو آتشه فرضيه با كمال صراحت درباره اثبات آن اظهار عجز و ناتوانى كرده اند كه اينك

[١] «داروينيسم» فصل مجهولات نظريه تبدل انواع، صفه ٢٣١.