«كسانى كه به آيين اسلام ايمان آورده اند (مسلمانان) و هم چنين يهود و نصارى و صابئين، هرگاه ايمان راستين به خدا و قيامت داشته و عمل صالح انجام دادند، اجر و پاداش آنان نزد خدا محفوظ است، و نه از عذاب قيامت بر آنان بيمى است و نه اندوهگين مى باشند».

پس در رستگارى دو چيز كافى است: ١. ايمان به خدا، ٢. عمل صالح، و هر دو در تمام شرايع متحقق است.

ولى بايد توجه نمود كه ايه ياد شده هدفى را تعقيب مى كند كه ارتباطى به مدعاى «پلوراليست» ندارد. و با توجه به آيات ديگرى كه در مورد هر دو گروه (نصارى، و يهوديان) وارد شده مى توان هدف آيه را به دست آورد.

اوّلا: يهود و نصارى خود را فرزندان و حبيبان خدا معرفى مى كردند، چنان كه مى فرمايد:

(و قالت اليهود و النچصارى نحن ابناء الله و احبّاؤه...) (مائده / ١٨).

«يهود و نصارى گفتند ما فرزندان و محبوبان خدا هستيم».

ثانياً: آنان مدعى بودند كه مجرمان آن ها فقط چند روزى بيش در آتش نخواهند ماند. چنان كه مى فرمايد:

(و قالوا لن تمسّنا النّار الاّ ايّاماً معدودة...) (بقره / ٨٠).

و ثالثاً: آنان رستگارى را در گروه نصرانى و يهودى بودن مى انگاشتند و انتساب به اين دو گروه را در رستگارى كافى مى دانستند و ابراهيم را نيز به يكى از آن دو فرقه منتسب مى كردند، چنان كه مى فرمايد: