اين بود كه صاحب جمجمه مزبور در حدود ٢ ميليون سال قبل يعنى تقريباً يك ميليون و نيم سال قبل از مردمان «پكن» زندگى مى كرده و برخلاف تئورى هاى بعضى از دانشمندان، پوزه اى شبيه به «ميمون» نداشته، بلكه صورت آن ها پهن و سطح چانه شان مستطيل شكل و برجسته بوده است.

آن ها داراى پيشانى پهن و شيب دار و مغزدانى بزرگتر از ما بوده اند.

دكتر «لى كى» و همسرش دريافتند كه «زينج»ها ابداً مثل «ميمون» نبوده اند بلكه انسانى بوده اند با مشخصاتى تقريباً مثل ما. آن ها ايستاده راهمى رفتند، سرشان را بالا نگه مى داشتند و از شكل ستون فقراتى كه بعدها پيدا شده، ثابت گرديد كه تركيب ساختمان بدن آنها با «ميمون» كاملا فرق داشته حتى سقف دهان آن ها كاملا شبيه به انسان بود و سى و دو دندان به طور منظم و گرد، در جاى خود قرار داشت در حالى كه تعداد دندان و تركيب آرواره «ميمون»ها شباهتى به دندان «سگ» و اين گونه حيوانات داشت.

در كاوش هاى بعدى اين دودانشمند، توانستند دو استخوان ساق را پيدا كنند كه نشان مى داد «زينج»ها ساق هاى قوى، كوتاه و پر عضله اى داشتند و براى زنده ماندن در مقابل حيوانات خطرناك و غول پيكر آن روز، ابتدا از هوش و سپس از قدرت خود حداكثر استفاده را مى بردند. البته هيچ مدركى وجود ندارد كه تاريخى را معين كند كه در آن تاريخ بشر به صورت يك انسان كامل درآمده است و انقلاب تغيير شكل او هم چنان براى همه مبهم و پيچيده است و دانشمندان مزبور سپس استفاده كردند كه، نكته اى كه شبهه اى در آن وجود ندارد اين است كه بشر و «ميمون» از ابتداى پيدايش به دو دسته تقسيم شده اند، دسته اى به شكل انسان و