اختلاف مردم روى زمين در دين يا اختلاف امت اسلامى در مذهب در عين فزونى بسان درياى ژرفى است كه بيشترين مردم در آن غرق شده اند، جز افراد كمى نجات نيافته، و هر گروهى تصور مى كند كه نجات از آن اوست، و هر حزبى به آن چه كه در نزد او است خوشحال است.[١]

اين عبارت درست بر ضد «پلوراليزيم دينى» گواهى مى دهد زيرا غزالى اكثريت مردم روى زمين را غرق شده در درياى ضلالت مى انگارد، و نجات يافتگان را گروه بسيار كم.

از قبل از نيمه قرن بيستم ١٩٥٠، كوچك ترين اثر و ردپايى از اين مسأله در مطبوعات كشور مشاهده نمى شود و روح مس.له حاكى است كه پلوراليزم يك انديشه كاملا غربى است كه وارد حوزه انديشه شرقيان شده است، و از اين كه خود مسأله پلوراليزم، تفسير و قرائت هاى مختلف و گوناگون دارد، مى توان گفت كه فاقد اصالت اسلامى است و اگر ريشه اسلامى داشت در طول چهارده قرن، مسأله محققانه تر و روشن تر حل و فصل مى گرديد.

آرى در نيمه دوم قرن بيستم آقاى دكتر ميمندى نژاد در ايران مسأله ى «پلوراليزم دينى» را مطرح كرده و آيه ياد شده در زير را گواه بر رستگارى پيروان تمام مذاهب آسمانى گرفت، و بزرگ ترين دستاويز او همين آيه است.

[١] غزالى، المنقذ من الضلال: ١ / ١٧ ـ ١٨، ط مكتبة الهلال.