«گوبينو» مؤلف كتاب «بنياد انواع» يادآور مى شود كه نظريه «جهش» چنان نبود كه «داروين» از آن غفلت داشته باشد، بلكه در بسيارى از موارد تغييرات ناگهانى موروثى را يادآور شده است، و پيدايش نژادهاى اصلى سگ ها، گربه ها، خرگوش ها و كبوتران را از همين راه توجيه كرده است، ولى چون در مغزش اين انديشه راه يافته بود كه تكامل بايد آهسته و پيوسته باشد، از اين كه اين «جهش» را در تغيير انواع، مؤثر بداند، خوددارى كرده است.

«ژوفروا» نخستين كسى است كه در سال ١٨٣٧ ميلايد متوجه خارق عادت ها گرديد و سى سال پس از وى يكى از بنيانگذاران علم وراثت به نام «نودن» متوجه تغيرات ناگهانى شد، به طورى كه ميان جانور تغيير نيافته و جانور تغيير كرده، حد وسطى موجود نيست.

ولى اين نظريه به وسيله «دووريس» دانشمند گياه شناس هلندى سر و صورتى پيدا كرده و مورد بررسى قرار گرفت. او مشاهده كرد كه بسيارى از گياهان به صورت ناگهانى، خواص غير عادى پيدا مى كنند و به صورت غير عادى درآمده و همين اوصاف را عيناً به اخلاف خود به ارث مى دهند وى نام اين گونه تغييرات را، «جهش» (موتاسيون) نام گذارد.

خواص «جهش» چيست؟