٤. «اردك» و «قو» بين انگشتان خود پرده نازكى دارند كه به وسيله آن، در كمال سهولت شنا مى كنند و وجود اين پرده در مكتب «داروين» اثر سازش با محيط است. مع الوصف پرندگان زيادى در آب زندگى مى كنند كه با نهايت مهارت شناورى كرده، و از ماهى ها تغذيه مى كنند بدون اين كه پرده اى بين انگشتان آن ها موجود باشد.

٥. «موش كور» پستاندار كوچك حشره خوارى است كه دالان هايى در زمين حفرمى كند و در آن ها روزگار مى گذراند، به شكار حشرات مى پردازد. چشم هاى كوچك و تحليل رفته دارد، در دست هاى او چنگال ديده مى شود. «داروين» وجود اين اعضا را اثر مستقيم سازش با محيط مى داند ولى در آن نقاط تاريك جوندگانى نيز مانند «موش كور» در دالان هاى زيرزمينى زندگى مى كنند كه در حفارى از موش تواناترند ولى خصوصيات بدنى موش كور را، ندارند.

اين ها و امثال آن كه هر كدام اساس سازش با محيط را از بين برده فكر ما را به نقطه ديگرى معطوف مى دارد كه بايست در آن جا علل اين همه اختلافات را جستجو كنيم.

تا اين جا بررسى اصول چهارگانه «داروينيسم» پايان مى يابد و اكنون به ذكر يك رشته انتقادات اساسى كه از طرف دانشمندان به عمل آمده است، مى پردازيم.