كتاب هاى آسمانى درباره تطور يا ثبات انواع (غير انسان) سخنى ندارند. امّا ظواهر قرآن مجيد و توراتى كه ففعلا در دست است درباره انسان اين است كه خداوند جهان، انسان را از گل آفريد، و اين تفسير با فرضيه تكامل انواع درباره انسان، كه مدعى است انسا نمراحلى را طى نموده تا انسان شده است، سازگار نيست. زيرا ظواهر غير قابل انكار قرآن اين است كه انسان را از گل آفريده و حلقه هايى در اين مبانى وجود ندارد.

ولى با اين همه هرگاه فرضيه تحول انواع در آينده، رنگ علمى به خود گرفت و روى دلايل قطعى و روشن ثابت شد كه انسان كنونى، پس از تحولات جوهرى و تبدلات نوعى، موجود دو پا و صاحب نفس ناطقه شده است و اين ثبوت به مرحله اى رسيده كه مسأله تحول انواع را در شمار مسائل قطعى و روشن كه جاى هيچ گونه انكار نباشد وارد ساخت، در اين صورت، ظواهر قرآن طورى نيست كه قابل تأويل و تفسير نباشد زيرا مى توان گفت: اين كه خداوند فرموده انسان را از گل آفريده است، هرگز منافات ندارد كه ميان گل و انسان شدن مراحلى بوده كه خداوند به آن ها اشاره و يا تصريحى نفرموده است. و هرگز سكوت، گواه بر نبودن واسطه نيست، زيرا ممكن است در حالى كه ريشه هستى انسان گل باشد ولى از مبدأ وجود انسان تا به اين حد انسانى، مراحل و حلقه هايى وجود داشته باشد كه قرآن كريم روى مصالحى به آن ها، اشاره و تصريحى ننموده است.

ولى چنان كه گفته شد فرضيه تحول تاكنون جز داستان و خيال علمى چيزى نيست و اينده را خداوند بهتر مى داند.

اين كتاب به طور اختصار بحثى در اين زمينه دارد كه براى سومين بار چاپ مى شود تا كسانى كه آشنايى با نظريه تكامل انواع ندارند اطلاعى به دست آورند.