و انگيزه واقف بر وقف يك قسمت از اموال خود، همان عقيده راسخ وى به سراى ديگر بوده است و اين كه هر كارى در اين جهان، پاداشى در آخرت دارد. چه بسا در پرتو اين اعمال نيك و پر ثمر، چهره زندگى دگرگون گرديده و مبدأ تحولاتى در تاريخ بشر مى شود.

در انقلاب كشورمان نقش دين و تأثير آن در سرنگونى رژيم، بسيار مؤثر و از نظر درجه بندى عوامل مؤثر، حائز رتبه نخست بود، آن چه كه توانست به يك گروه بى سلاح و دست خال ينيرو و اميد بخشد و همه را بر ضد امپرياليسم بشوراند، علاقه راسخ و ايمان مردم به دين بود و رهبران نهضت و گويندگان و نويسندگان از اين علاقه اصيل استفاده كرده و نيروى معنوى مردم را بر ضد رژيم بسيج كردند و نوع مردم به خاطر اين كه نهضت يك نهضت معنوى و الهى است و حافظ دين و استقلال كشور است، از بسيارى از لذايذ مادى و درآمدهاى اقتصادى صرف نظر كردند. حفظ دين و استقلال را بر تمام آرمان هاى مادى و اقتصادى ترجيح دادند.

آيا با اين انقلاب اصيل كه مولود عقيده راسخ مردم به دين و رهبران مذهبى بود، باز «ماركسيسم» مى تواند بگويد مبارزه طبقاتى و تكامل دستگاه هاى توليدى است كه محرّك تاريخ و تحوّل آفرين است؟

انقلاب ايران بسيارى از محاسبات «ماركسيست»ها را دگرگون ساخت و مشت آنان را باز كرد.

اوّلا: آنان تمام انقلاب ها را مولود مبارزه طبقاتى و تكامل دستگاه هاى توليد و روابط اقتصادى مى دانند در صورتى كه همگى مى دانيم چيزى كه در اين انقلاب نقشى نداشت، همان موضوع تكامل دستگاه هاى توليدى بود. نه كشاورزى در اين كشور به حدى رسيده بود كه مالكيت فردى فئودال بر زمين و دستگاه هاى توليد