اين آيات و ديگر آيات حاكى است كه تفسير «استوا» بر جلوس و قعود و يا استقرار مادى صحيح نيست بلكه استيلا و سلطه اى است كه با شخص مستولى همراه مى باشد و استيلاى هر چيثزى به نسبت خود اوست. اتفاقاً در لغت عرب نيز كلمه «استوا» به معنى «استيلا» زياد به كار مى رود.

اخطل درباره ى «بشر» برادر عبدالملك كه بر عراق تسلط يافت چنين مى گويد:

قد استوى بشر على العراق *** من غير سيف و دم مهراق

بشر بى آن كه شمشير بكشد و خونى بريزد بر عراق استيلا يافت.

شاعرى ديگر مى گويد:

فلمّا علونا و استوينا عليهم *** تركناهم صرعى لنسر و كاسر

هنگامى كه بر آنان دست يافتيم، آنان را به خاك افكنديم تا طعمه كركس ها و درندگان شوند.

در اين موارد هرگز جلوس و قعودى مطرح نيست، مقصود فتح و پيروزى و سلطه و استيلا مى باشد و اين خود مى رساند كه معنى اساسى اين كلمه، استيلا است و اگر هم با جلوس و نشستن توأم گشت، ناظر به خصوصيتى است كه در آن