يا حفظ هويت دينى و فرهنگى؟ آيا از دست دادن مجسمه اى سنگى يا قطعه طلايى باستانى براى جامعه اسلامى زيان بارتر است، يا از دست دادن انديشه و فرهنگ اسلامى كه مردم مسلمان تمامى اعمال فردى و اجتماعى خود را از بدو تولد تا هنگام مرگ بر اساس آن تنظيم كرده اند؟ انصاف دهيم كه دين و آيين مردم مسلمان كه جهت بخش زندگى روزمره، وحدت بخش دل ها و جان ها، اساس هويت تاريخى و ملّى، سرمايه ى معنوى زندگى دنيوى و اخروى آنان است، كمتر از چند كيلومتر خاك، مجسمه اى باستانى، طلا و نقره اى تاريخى يا دست نوشته اى قديمى است؟ اگر از دستگاه انتظامى و امنيتى جامعه مى خواهيم كه اين گونه سرمايه ها را حفظ كرده، از آسيب رسانيدن به آن ها جلوگيرى كنند; از مرزبانان عقيدتى نيز بخواهيم كه دين و آيين جامعه را حفاظت كنند و از آسيب رسيدن به اعتقادات اسلامى مردم جلوگيرى نمايند. شهيد مطهرى در اين زمينه كلامى نغز و دل نشين دارد:

«... بله اسلام يك مطلب را از آنِ بشريت مى داند، اسلام هر جا كه توحيد به خطر بيافتد براى نجات توحيد مى كوشد. چون توحيد عزيزترين حقيقت انسانى است... .

اگر كسى از جان خودش دفاع بكند، آيا اين دفاع را صحيح مى دانيد يا غلط؟ هم چنين اگر ناموس كسى مورد تجاوز واقع شد بايد دفاع بكند، اگر مال و ثروت كسى مورد تجاوز قرار گرفت، بايد دفاع بكند. اگر سرزمين مردمى مورد تجاوز واقع شد بايد دفاع بكنند. تا اين جا كسى بحث ندارد، اگر كسى براى دفاع از علم بجنگد چطور؟ همين طور است. براى نجات صلح بجنگد چطور؟ همين طور است.

توحيد حقيقتى است كه مال من و شما نيست، مال بشريت است. (لذا اگر