«مقصود از اباحه خواندن نماز در خانه اين است كهـخواندن نماز در خانه، نه راجح است و نه مرجوح ؛ گرچه طبيعت عبادت، رجحان دارد. مقصود از اباحه نماز در خانه، معناى اصطلاحى اباحه نيست، چگونه ممكن است چنين باشد در حالى كه نماز در خانه مصداقاً با اصل نماز متحد است و هرگاه مطلق نماز واجب باشد، افراد آن هم واجب خواهد بود... بنابر اين اباحه واقعيه اين نماز، معقول نيست». (٣٦)

برخى ديگر از فقها در مواردى نسبت بهـبعضى از عبادات يا اجزاى آن، به مرجوحيّت ملتزم شده‌اند.

ميرزاى قمى چنين مى‌گويد:

«روزه در ايام مكروه، يا خواندن نماز نافله در اوقات مكروه، يا مباح است يا مكروه اصطلاحى و در هر دو صورت ترك آن بر فعلش رجحان دارد بلكه در مكروه اصطلاحى، ترك آن لازم است تا ظاهر لفظ خالى از فايده نباشد. بنابراين، مرجوحيّت حاصل از خصوصيت، بر رجحان حاصل از اصل عبادت، غالب مى‌شود و آن را بر مى‌دارد. به همين دليل معصومين (ع) اين گونه عبادات را ترك، و از آن نهى مى‌كردند و گرنه معنا نداشت به صرف اين كه آن عبادات ثواب كمترى از ديگر عبادات دارد، خود و شيعيان خود را از چنين رجحان و ثوابى محروم سازند؛ خصوصاً در عباداتى كه بدل ندارد.» (٣٧)

(براى تفصيل بيشتر به مدخل عبادت مراجعه شود).

(٣٥) الوافية في أصول الفقه، ص٩٥.
(٣٦) هداية المسترشدين، ص٣٣٨.
(٣٧) قوانين الأصول ، ج١، ص١٤٣.