كرده‌اند، ولى در بين روات قراءت ابن كثير، اين دو از شهرت بيشترى برخوردارند.
بزّى، مؤذن مسجد الحرام، ايرانى و اهل همدان بود؛ او به سال ١٧٠ به دنيا آمد و در سال ٢٥٠ وفات يافت.
قُنْبُل در زمان خود، رياست قاريان حجاز را به عهده داشت و چنان شهرتى به دست آورد كه از كشورهاى اسلامى آن روز براى اخذ قراءت، به وى مراجعه مى‌شد؛ او در سال ١٩٥ متولد شد و در سال ٢٩١ وفات يافت.
٣- عاصم كوفى: نام وى «عَاصِم بن ابى النَّجُود بن بَهْدَلَه كوفى» است. او اهل كوفه و بزرگِ قاريان آن شهر بوده و شيعه مذهب است. عاصم قرآن را بر عبدالرحمان عبداللّه بن حبيب سُلَمى شيعى قراءت كرده است.
حفص مى‌گويد: «عاصم براى من قراءتى را بازگوكرد وگفت: آنچه برتو اقراء مى‌كنم قراءتى است كه از ابو عبدالرحمان سلمى اخذ نموده‌ام و او نيز از على عليه السلام فراگرفته است. و آنچه بر ابابكر بن عَيَّاش اقراء كردم قراءتى است كه از زَرُّبن حُبَيْش و او از ابن مسعود گرفته‌است». «١» آنچه از نظرات علماى شيعه و سنّى به دست مى‌آيد اين است كه عاصم شخصيتى بارز و باتقوا و مورد اعتماد در مسأله قراءت بوده است و هيچ يك از قرّاء سبعه مانند عاصم از تأييد اكثر دانشمندان علوم قرآنى برخوردار نبوده‌اند و از اينجا برجستگى مقام او در قراءت ثابت مى‌شود. وى در سال ١٢٠ دار فانى را وداع گفته است.
راويان عاصم: از بين روات قراءت عاصم، «حفص» و «ابوبكر» از شهرت بيشترى برخوردارهستند كه قراءت‌خود رابدون‌واسطه از اوفراگرفته‌اند. «حفص‌بن سليمان» (٩٠- ١٨٠) را فرزند همسر عاصم مى‌دانند. حفص، بسانِ كودكى كه قرآن را از آموزگار خود بياموزد، قرآن را پنج آيه پنج آيه از عاصم فرا گرفته است.
«ابوبكر بن عيّاش» (٩٥- ١٩٣ ه. ق) سنّى مذهب بود و قرآن را سه بار بر عاصم خوانده است.