مسلمانان صدراسلام (تابعين) قراءت‌قرآن را از اصحاب‌رسول‌خدا- صلى‌اللَّه عليه وآله- فرا گرفتند و بعد از آنان، مرجع مسلمانان در زمينه قراءت و تعليم قرآن شدند. بر همين اساس، به سبب اقتضاى تعليم قراءت در شهرهايى كه جنبه مركزيت داشت، عده‌اى به شرح زير به عنوان عالم معارف اسلامى و ائمه قراءت مشهور بودند:
١- مكّه: عُبَيْدُ بْنِ عُمَيْرِ، عَطَا، طَاوُوس، مُجَاهِد، عِكْرَمَه وَ عَبْدُاللَّهُ بْنِ ابِى مَلِيكَه و ٢- مدينه: سَعِيدُ بْنِ مُسَيِّب، عُرْوَةُ بْنِ زُبَيْر، سَالِمُ بْنِ عَبْدِاللَّه عَدْوِى، مَعَاذُ بْنِ حَارِثْ، عَبْدُالرَّحْمنِ بْنِ هُرْمُزْ، مُحَمَّدُ بْنِ مُسْلِمِ بْنِ شَهَاب، مُسْلِمُ بْنِ جَنْدَبْ وَ زَيْدُ بْنِ اسْلَمْ.
٣- كوفه: عَلْقَمَه، اسْوَدْ، مَسْرُوقْ، عُبَيْدَه، عَمْرو بْنِ شَرْحَبِيل، حارِثُ بْنِ قَيْس، رَبيعُ بْنِ خَيْثَمْ، عَمْرو بْنِ مَيْمون، ابو عَبْدُالرَّحْمانِ سُلَمى، زَرُّبْنِ حُبَيْش، عُبَيْدُ بْنِ نُضَيْلَه، ابُوزَرْعَه، سَعِيدُ بْنِ جُبَيْر، ابراهيم نَخَعى، شَعْبى و ٤- بصره: عَامِرُ بْنِ عَبْدِ قَيْس، ابُوا الْعَالِيَه، ابُورَجَاء، نَصْرُ بْنِ عَاصِم، يَحْيَى بْنِ يَعْمُر، جَابِرُ بْنِ زَيْد و ٥- شام: ابْنُ ابِى شهاب، خَلِيدُ بْنِ سَعِيد، صَاحِب ابِى دَرْدَاء و اينان و امثالشان در بلاد به عنوان عالمان دينى و مراجع مسلمانان در علوم اسلامى معروف بودند، كه از جمله آن علوم، علم قراءت بود. در واقع، هيچ كدام از آنان در فن خاصى از علوم اسلامى (مثلًا قراءت، تفسير يا فقه) اشتهار نداشتند.
پس از اين دوره بود كه جمعى خود را وقف مسأله قراءت و تعليم قرآن نمودند و تمام كوشش خود را صرف اين علم نمودند.
اين افراد داراى سمت اختصاصى در اين رشته شدند به طورى كه به عنوان پيشوايان علم قراءت اشتهار يافته، ديگران قراءت خود را از آنان اخذ و از ايشان پيروى مى‌كردند. آنان عبارتند از:
قاريان مدينه: ابُو جَعْفَر يَزِيدُ بْنِ قَعْقَاع، شَيْبَةُ بن نَصاح، نَافِعُ بن ابِى نَعِيم.
قاريان مكّه: عَبْدُاللَّهِ بْنِ كَثِير، حَمِيدُ بْنِ قَيْس، محمّدُ بْنِ مَحيِصِنْ.
قاريان كوفه: يَحْيِى بْنِ وَثَّابَ، عاصِمُ بْنِ ابى‌ النَّجُود، سُلَيْمانُ اعْمَشْ، حَمْزَه وَ كِسائى.
قاريان بصره: عَبْدُاللَّهِ بْنِ ابى اسحاق، عِيسَى بْنِ عُمَر، ابو عَمْرِو بن عَلَاء، عَاصِم‌