امر به معروف ونهى از منكر
 
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص

امر به معروف ونهى از منكر - سروش، محمد - الصفحة ٢٢

ياايُّهَا الَّذينَ آمَنوُا كُونُوا قَوّامينَ بِالْقِسْطِ «١» اى اهل ايمان نگهدار عدالت باشيد.
البته حفاظت از قسط، پس از عمل بدان، با امر به معروف و نهى از منكر صورت مى‌گيرد.
امر به معروف و نهى از منكر، برترين نيكى‌ فريضه امر به معروف و نهى از منكر در برخى از روايات از ديگر واجبات و اعمال پسنديده، برتر شمرده شده است. تا جايى كه امير مؤمنان (ع) در نهج‌البلاغه مى‌فرمايد:
وَ ما اعْمالُ الْبِرِّ كُلُّها وَ الْجَهادُ فى سَبيلِ اللَّهِ عِنْدَاْلَامْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْىِ عَنِ الْمُنْكَرِ الَّا كَنَفْثَةٍ فى بَحْرٍ لُجِىٍ «٢» وهمه اعمال نيك و (حتى) جهاد در راه خدا در مقايسه با امر به معروف و نهى از منكر همچون رطوبت دهان در مقايسه با درياى پهناور است.
دراين بيان علوى، كليه اعمال به رطوبت دهان و امر به معروف و نهى از منكر به يك درياى پهناور تشبيه شده است تا روشن شود كه ديگر اعمال شايسته نسبت به اين فريضه مهم، چه مقدار اندك جلوه مى كند. و اين فريضه از چه اهميت و ارزشى بر خوردار است. «٣» امام باقر عليه السلام فرمود:
... انَّ الْامْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ الْنَهْىَ عَنِ الْمُنْكَرِ فَريضَةٌ عَظيمَةٌ بِها تُقامُ الْفَرائِضُ وَ تَاْمَنُ الْمَذاهِبُ وَ تَحِلُّ الْمَكاسِبُ وَ تُرَدُّ الْمَظالِمُ وَ تُعْمَرُ الْارْضُ وَ يُنْتَصَفُ منَ الْاعْداءِ وَ يَسْتَقيمُ الْامْرُ «٤»