اما در دوره بين دو عهد، اين واژه به پادشاه آينده اطلاق مى‌شد كه انتظار مى‌رفت پادشاهى اسرائيل را اصلاح كند و مردم را از شرّ تمام شياطين نجات دهد. در يهوديت مربوط به دوره بين دو عهد، اميدهاى مربوط به مسيح موعود در دو جهت شكل گرفت:

١. مسيح فرزند داوود است. او با خرد و عدل حكومت خواهد كرد. قدرت‌هاى بزرگ جهان را شكست خواهد داد، مردم خود را از قيد حكومت بيگانه رها خواهد ساخت و سلطنتى جهانى وضع خواهد كرد كه در آن مردم در صلح و سعادت زندگى خواهند كرد.[١]

٢. گاهى به پسر انسان اشاره شده است. در كتاب مكاشفات دانيال، پسر انسان شخصيتى غير مادى، كمابيش الهى و ازلى است كه در حال‌حاضر در بهشت پنهان است.

وى در آخر الزمان ظاهر مى‌شود تا در باب رستاخيز مردگان در ميان جهانيان قضاوت كند. مؤمنان از سلطه شياطين رها مى‌شوند و او براى هميشه در صلح و عدالت بر جهان حكومت خواهد كرد. در كتاب‌هاى عهد عتيق، اغلب از او به‌عنوان شخص برگزيده ياد شده است ....[٢]

مسيحيت اوليه، بسيارى از نظرات يهوديت را در خصوص مسيح موعود پذيرفته، آنها را در مورد عيسى به كار مى‌برد. مسيح موعود در زبان يونان به‌sotsirhc (مسيح) ترجمه شده است؛ بدين وسيله عيسى مسيح را با اميدهاى مسيحايى يهوديت يكسان تلقّى كرده‌است. البته در اين ديدگاه اگرچه مسيح قبلا به شخصه اميدهاى مسيحاباورى را تحقّق بخشيده است؛ اما قرار است كه بازگردد تا اين اميدها را به تحقّق نهايى‌شان برساند.[٣]

بر اين اساس اين پرسش همواره مطرح است كه: داستان مسيحيت چگونه پايان مى‌يابد؟ نخستين مسيحيان معتقد بودند كه داستان مسيحيت به سرعت، با اتمام قريب‌

[١]. ر. ك: مزامير سليمان: باب ١٧ و ١٨؛ مكابيان: كتاب اوّل، باب ١٤، بند ٣.

[٢]. مزامير داوود، باب ٨، بند ٥؛ باب ٨٠، بند ١٨؛ كتاب دانيال: باب ٧، بند ١٣ و ....

[٣]. ميرچا الياده، دائرة المعارف دين، انتظار، ش ٦،( مهدويت از ديدگاه دين‌پژوهان و اسلام‌شناسان غربى)، صص ٢٦٤- ٢٦٩.