علاوه بر اينكه اين معنا فى نفسه معنايى است كه طبع سليم آن را نمى‌پسندد چون معنا ندارد رسول خدا ص نصاراى نجران را بر زن و فرزند خود مسلط كند و بفرمايد: من خواهش مى‌كنم شما مرا و زن و فرزندان مرا نفرين كنيد تا غرض از مباهله حاصل شود، با اينكه خود آن جناب مى‌توانست اين كار را بكند، يعنى رسول خدا اهل بيت خود را و نصاراى نجران هم اهل بيت خود را نفرين كنند.

از اين هم كه بگذريم استفاده اين معنا از آيه محتاج به فهميدن معناى تسليطى است كه گفتيم چنين چيزى معنا ندارد كه رسول خدا ص نصارا را مسلط بر اهل بيت خود كند، تا چه رسد به اينكه آيه شريفه دلالت بر آن و يا چيزى شبيه آن داشته باشد و ما آن را از آيه بفهميم، پس حق اين است كه اين وجه از درجه اعتبار ساقط است، و وجه متعين همان وجه دوم است.

٧- اينكه گفت: هيچ اشكالى به اين دو وجه وارد نيست، تنها اشكالى كه به آيه وارد مى‌شود بنا بر قول شيعه و پيروان ايشان است كه آيه را مخصوص رسول خدا ص و على و فاطمه و حسنين ع دانسته‌اند.

و منظورش از اشكال همان ايرادى است كه كرد و گفت بنا به قول شيعه لازم مى‌آيد كه انسان خودش خود را دعوت كند و حال آنكه اين اشكال نه ارتباطى با وجه اول دارد و نه با وجه دوم، بلكه اين اشكال مربوط به قولى است كه مى‌گويد مراد از كلمه انفسنا رسول اللَّه ص است، هم چنان كه از بعضى مناظرات مذهبى حكايت شده كه بعضى در برابر خصم شيعه خود گفته: اصلا منظور از كلمه انفسنا على ع نيست، بلكه خود رسول خدا ص است و خصم شيعه‌اش بر او همين ايراد را كرده كه لازمه اين قول اين است كه كسى خودش خود را دعوت كند و اين باطل است و روايت دومى كه از عيون اخبار از موسى بن جعفر ع در بحث روايتى گذشته نقل كرديم به اين معنا اشاره مى‌كرد.

و از اين جا سقوط و بى‌اعتبارى كلام ديگرش روشن مى‌شود كه گفته: تنها اشكال بنا بر قول شيعه وارد است، چون بنا بر بيانى كه گذشت گفتيم: مراد از كلمه: انفسنا از نظر مفهوم رجال از اهل بيت رسول اللَّه ص است كه از نظر مصداق در صحنه مباهله از اين مفهوم تنها دو مصداق حضور داشت، رسول خدا ص و على ع و هيچ اشكالى نيست كه اهل بيت بعضى بعض ديگر را دعوت كند. پس هيچ اشكالى بر شيعه وارد نيست، حتى بنا به آن توجيهى كه مفسر نامبرده به شيعه نسبت داده، چون او گفته شيعه‌