و در سؤالهاى مامون از حضرت رضا ع آمده كه مامون از آن جناب پرسيد: چه دليلى هست بر خلافت جدت على بن ابى طالب ع؟ فرمود: آيه انفسنا ، مامون گفت: بلى اگر نبود نسائنا ، فرمود: بله اگر نبود ابنائنا [١].

مؤلف قدس سره: اينكه امام در پاسخ او فرمود: انفسنا منظورش اين بود كه خداى تعالى در اين كلمه نفس على ع را مانند نفس پيامبرش دانسته، و اما اشكالى كه مامون كرد و گفت: بلى اگر نبود نسائنا ، منظورش اين بوده كه كلمه نسائنا در آيه دليل بر اين است كه منظور از انفس مردان است، چون در مقابل كلمه نساء كلمه رجال قرار مى‌گيرد و لذا كلمه انفس بايد به معناى رجال باشد (و معناى آيه تا اينجا اين است كه بيائيد تا مردان و زنان خود را بخوانيم)، پس ديگر كلمه انفسنا دليل بر فضيلت نمى‌شود و اينكه امام در پاسخ از اشكالش فرمود: بلى اگر نبود ابنائنا منظورش اين بوده كه وجود كلمه ابنائنا در آيه بر خلاف مقصد تو دلالت مى‌كند، براى اينكه اگر مراد از كلمه انفس مردان بود، شامل حسن و حسين ع و همه پسران هم مى‌شد، ديگر حاجتى نبود كه كلمه ابنائنا را بياورد، پس آوردن اين كلمه دليل بر اين است كه منظور از كلمه انفس هم رجال نيست.

و در تفسير عياشى به سند خود از حريز از امام صادق ع است روايت كرده كه فرمود: اشخاصى از امير المؤمنين ع از فضائلش پرسيدند حضرت شمه‌اى از فضائل خود را برشمرد، سؤال كنندگان تقاضا كردند كه باز بشمار، فرمود: دو نفر از احبار و كشيش‌هاى نصارا نزد رسول خدا ص آمدند و در باره عيسى ع با آن جناب صحبت كردند، خداى عز و جل اين آيه را نازل كرد:(إِنَّ مَثَلَ عِيسى‌ عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ...)، رسول خدا ص به خانه آمد و دست على ع (و شايد صحيح دست من بوده و به غلط نام مقدس على ع ضبط شده باشد)، و حسن و حسين و فاطمه ع را گرفت و بيرون آمد، در حالى كه دست به آسمان بلند كرده بود و انگشتانش را باز نموده، نصارا را دعوت به مباهله كرد، مى‌گويد در اينجا امام صادق ع فرمود:

حضرت ابو جعفر امام باقر ع مى‌فرمود مباهله همين است كه انگشتان دست را باز و مشبك نموده به آسمان بلند كند و به هر حال وقتى آن دو حبر رسول خدا ص را ديدند كه اينطور براى مباهله مى‌آيد، يكى از آن دو حبر، به ديگرى گفت: به خدا سوگند اگر

[١] ....؟