اسحاق از رجال خود نقل كرده كه وقتى رسول خدا ٦ در جنگ بدر با كفار قريش برخورد نمود، و فاتحانه به مدينه برگشت، يهوديان مدينه را در بازار قينقاع جمع كرد، و فرمود: اى گروه يهود! بر حذر باشيد، از اينكه خداوند شما را به همان سرنوشتى دچار كند كه قريش را در بدر دچار كرد، و قبل از آنكه بر سرتان بيايد آنچه بر سر آنان آمد اسلام را بپذيريد، چون شما مى‌دانيد كه من پيامبرى مرسلم، و نشانه‌هاى نبوت مرا در كتب خود ديده‌ايد ، يهوديان گفتند: اى محمد اگر در جنگ بدر بر قريش فايق شدى مغرور مشو، زيرا با مردمى روبرو شدى كه از آداب جنگ چيزى نمى‌دانستند، نتيجتا تو بر آنان غلبه كردى، و اما اگر روزى ما با تو به قتال برخيزيم آن وقت خواهى فهميد كه ما مرد كارزاريم ، به دنبال اين جريان آيه بالا نازل شد.

مؤلف: اين روايت را در المنثور[١] هم از ابن اسحاق، و ابن جرير، و بيهقى در كتاب (دلائل)، از ابن عباس آورده‌اند، و قريب به اين مضمون را قمى‌[٢] در تفسير خود نقل كرده و ليكن خواننده گرامى توجه فرمود كه سياق آيات مورد بحث، با اين نظريه كه در باره يهود نازل شده باشد آن طور كه بايد نمى‌سازد، و مناسب‌تر با سياق اين است كه بگوئيم، اين آيات بعد از جنگ احد نازل شده (و خدا داناتر است).

و در كافى‌[٣]، و تفسير عياشى‌[٤] از امام صادق (ع) روايت شده كه امام صادق (ع) فرمود: مردم در دنيا و آخرت از هيچ لذتى بهره نمى‌برند، كه لذيذتر از زنان باشد، و اين كلام خداست، آنجا كه مى‌فرمايد:(زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ ...) آن گاه فرمود: اهل بهشت هم از هيچ لذتى به قدر لذت نكاح لذت نمى‌برند، نه خوردنى‌ها و نه نوشيدنيها .

مؤلف: امام (ع) اين معنا را از ترتيبى كه در آيه شريفه است استفاده كرده، چون در آيه حب زنان را مقدم و جلوتر از ساير لذائذ ذكر كرده، و آن گاه اين شهوات را متاع دنيا خوانده، و فرمود: كه شهوات بهشت بهتر از شهوات دنيا است.

و منظور امام (ع) از اينكه لذت نكاح را بالاترين لذائذ معرفى نموده، و لذيذترين لذائذ را منحصر در آن كرده، انحصار نسبى بوده، خواسته است بفرمايد: لذت نكاح‌

[١] در المنثور ج ١ ص ٩.

[٢] تفسير قمى ج ١ ص ٩٧.

[٣] كافى ج ٥ ص ٣٢١ ح ١٠.

[٤] تفسير عياشى ج ١ ص ١٦٤ ح ١٠.