ص مدعى بود به اينكه هيچ معبودى به جز اللَّه نيست و عيسى بن مريم، بنده و فرستاده خدا است و هم همه مؤمنين، بدون اينكه اين دعوى در بين مؤمنين اختصاص به كسى داشته باشد، حتى اختصاص به رسول اللَّه ص هم نداشت، پس كسانى كه با آن جناب براى مباهله آمدند، فضيلتى و مزيتى بر ساير مؤمنين نداشتند، بله تنها اين فرق را داشتند كه رسول اللَّه ص ايشان را به عنوان نمونه‌اى از مردان و زنان و كودكان مؤمنين همراه آورد، چون آيه فرموده بود از هر طايفه نمونه‌اى بياورد، علاوه بر اينكه آيه شريفه سخن از دعوت دارد نه از ادعا، و همراهان رسول خدا ص به فرضى كه در دعوت شركت داشته باشند، در ادعا كه شغل خاص رسول خدا ص است شركت نداشتند، در حالى كه شما در چند سطر قبل گفتيد: (پس هر كس با رسول خدا ص بوده يعنى على و فاطمه و حسنين ع در دعوى رسول خدا ص و در دعوتش شريك بودند).

در پاسخ مى‌گوئيم: اگر آوردن رسول خدا ص نامبردگان را به عنوان نمونه‌اى از مردان و زنان و كودكان مؤمنين مى‌بود، لازم بود حد اقل دو نفر مرد و سه زن و سه فرزند همراه خود مى‌آورد تا فرمان: انفسنا و نسائنا و ابنائنا را امتثال كرده باشد، پس اگر از مردان تنها على ع و از زنان تنها فاطمه س و از فرزندان تنها حسنين ع را آورد، براى اين بود كه آوردن همين‌ها مصحح صدق امتثال بوده، به اين معنا كه غير از نامبردگان كسى كه شركت دادنش امتثال امر خدا باشد نيافته.

و شما خواننده اگر در متن داستان دقت كنى خواهى ديد كه وفد نجران براى اين از نجران به مدينه آمدند كه در امر عيسى بن مريم با شخص رسول خدا ص، معارضه و بحث و محاجه كنند، چون آن جناب ادعاى رسالت كرده بود و دعوت رسالت مستند به وحى قائم به آن جناب بود و اما پيروان و مؤمنين به وى دخالتى در اين ادعا نداشتند و مسيحيان نجران كار به كار آنان نداشتند، و مشتاق ديدار آنان نبودند تا رسول خدا ص چند نفر را به عنوان نمونه به ايشان نشان بدهد، آيه شريفه هم كه مى‌فرمايد:(فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ)، خطاب را متوجه شخص رسول خدا ص مى‌كند، و همچنين در چند آيه قبل از اين كه مى‌فرمايد:

(فَإِنْ حَاجُّوكَ فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلَّهِ وَ مَنِ اتَّبَعَنِ ...).

از اينجا روشن مى‌گردد كه آوردن رسول خدا ص حضرات نامبرده را با خود عنوان آوردن نمونه‌اى از مؤمنين را نداشته، چون مؤمنين بدان جهت كه مؤمن بودند سهمى و