اين كلام ظاهر در اين است كه مى‌خواهد شنونده را تشويق و ترغيب كند به اينكه او نيز چنين باشد، و طريقه راسخين در علم را پيش بگيرد، و نسبت به آنچه نمى‌داند اعتراف (به جهل خود) كند، تا او نيز از راسخين در علم شود، و اين خود دليل بر اين است كه آن جناب راسخين در علم را به كسى تفسير كرده كه نسبت به آنچه مى‌داند پاى‌بند است و نسبت به آنچه نمى‌داند اعتراف مى‌كند، و متعرض آنچه كه از حيطه علم او خارج است نمى‌شود.

و مراد از امور ما وراى پرده غيب، معانى پوشيده از فهم عامه است، كه خدا از آيات متشابهات اراده كرده، و به همين جهت امير المؤمنين جمله نامبرده را با عبارت ديگرى تكرار كرده و فرمود: بعجز خود از رسيدن به تفسيرى كه در حيطه علمشان نيست اعتراف دارند و نفرمود: از رسيدن به تاويلى كه ... دقت بفرماييد.

و در كافى از امام صادق (ع) روايت آورده كه فرمود: ماييم راسخين در علم، و ما تاويل قرآن را مى‌دانيم [١].

مؤلف: اين روايت اشعار دارد كه جمله:(وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ) عطف بر مستثنا است، ولى اين مفهوم ابتدايى با در نظر گرفتن بيانى كه كرديم، و روايتى كه گذشت از بين مى‌رود، و خيلى هم بعيد نيست كه مراد از تاويل در اين حديث همان معنايى باشد كه از متشابه، منظور نظر خداى تعالى است، چون اين معنا از تاويل تعبير ديگرى از تفسير متشابه است، و در صدر اسلام معنايى متداول، در بين مردم بوده است.

و اما اينكه فرمود مائيم راسخين در علم ... در روايت عياشى‌[٢] از امام صادق (ع) هم آمده بود كه راسخين در علم همانا آل محمدند و از نظر خوانندگان گذشت، و روايات ديگرى هم كه در اين باب آمده همه از باب تطبيق كلى بر مصداق است، هم چنان كه روايات قبلى و رواياتى كه مى‌آيد نيز شاهد بر اين معنا هستند.

و در كافى هم از هشام بن حكم روايت كرده كه گفت: امام ابو الحسن موسى بن جعفر (ع فرموده:) ... تا آنجا كه فرمود: اى هشام خداى تعالى از قومى صالح حكايت كرده كه گفتند:(رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا، وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً، إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ)

[١] كافى ج ١ ص ٢١٣ ح ١.

[٢] تفسير العياشى ج ١ ص ١٦٢ و ١٦٣ ح ٤.