حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٤٥ - هفت توجه به تحولات زمانى و مكانى در فهم حديث

سألته عن حمل المسلمين إلى المشركين التجارة، قال: إذا لم يحملوا سلاحاً فلا بأس.[١]

پرسيدم: آيا مسلمانان مى‌توانند اموال تجارى را به مشركان بفروشند؟ فرمود: اگر اسلحه نباشد، مانعى ندارد.

فى وصية النبى صلى الله عليه و آله لعلى عليه السلام قال: يا على! كفر باللَّه العظيم من هذه الأمة عشرة: [إلى أن قال:]... و بائع السلاح من أهل الحرب.[٢]

در سفارش پيامبر به على عليه السلام آمده است: ده نفر از اين امت، به خداوند، كفر ورزيده است:... و [از آنان‌]، فروشنده اسلحه به اهل حرب.

٢. استفاده از اشياى نجس‌

ايشان معتقد است از اشياى نجس (مانند خون و مردار و...) مى‌توان بجز براى خوردن، بهره بردارى كرد و روايات دلالت كننده بر حرمت، تنها خوردن را شامل مى‌شوند؛ زيرا در آن زمان، استفاده‌اى جز خوردن نداشته‌اند؛ ليكن امروزه كه بر اثر رشد علم و صنعت، استفاده عقلايى از خون و... صورت مى‌پذيرد، منعى در آن نيست.

از اين رو، روايات ذيل:

عن أبي عبداللَّه عليه السلام: السحت ثمن الميتة.[٣]

بهاى مردار، حرام است.

حرّم من الشاة سبعة أشياء: الدم والخصيتان....[٤]

هفت چيز از گوسفند، حرام شده است: خون، دنبلان و....

را به استفاده در خوردن، مقيّد كرده و ساير استفاده‌ها را تجويز مى‌كند و

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٢، ص ٧٠.

[٢]. همان جا.

[٣]. همان، ص ٦٢.

[٤]. همان، ج ١٦، ص ٣٥٩.