حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٤٣ - طرح پژوهشى علم الحديث

طرح پژوهشى علم الحديث‌[١]

(١)

بى درنگ حديث به معناى گسترده «فعل، قول و تقرير معصوم»، جايگاهى بس مهم در دين‌شناسى، علوم اسلامى و فرهنگ مسلمين داشته و دارد.

و در زمره آنان شيعيان، از آغاز توجه به حديث، تاكنون تلاش‌هاى طاقت فرسايى را در حفظ، كتابت، تدوين و تبويب، شرح، ترجمه و تكميل «علوم الحديث» از قبيل: رجال، درايه و... متحمل شده‌اند. ميراث برجاى مانده آنان، در اين زمينه‌ها گواه صدق اين دعوى است.

راويان شيعى در خلوت كوچه‌ها، كنج مساجد، سفر و حضر[٢]

با صرف هزينه‌هاى هنگفت‌[٣]

حديث را فراگرفته و منتشر مى‌ساختند.

امام صادق عليه السلام فرمود:

بجز زراره، ابوبصير، محمد بن مسلم و بُرَيد بن معاويه، كسى ياد و سخنان پدرم را زنده نداشت. اگر اينان نبودند كسى اين انديشه را درك نمى‌كرد. اينان حافظان دين و امين‌هاى پدرم در حلال و حرامند.[٤]

[١]* اين مقاله، پيش از اين، در دو ماه نامه آينه پژوهش( ش ٣٣) منتشر شده است.

[٢]. معرفة الحديث. محمدباقر البهبودى، ص. ٢- ١٨، تهران، مركز انتشارات علمى و فرهنگى، ١٣٦٢.

[٣]. همان. ص ٣٤.

[٤]. اختيار معرفة الرجال. محمد بن الحسن الطوسى. ص ١٣٦، ش ٢١٩.