حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٢٥ - امام خمينى و فقه الحديث

امام خمينى و فقه الحديث‌[١]

شخصيت‌هاى بزرگ كه از جامعيت علمى و عملى برخوردارند، به سختى شناخته مى‌شوند؛ زيرا غالباً يك جنبه از علوم يا رفتار و خصلت هايشان، سبب پنهان ماندن ديگر زوايا و ابعاد شخصيتى آنان مى‌گردد.

امام خمينى رحمه الله در دوران معاصر از معدود انديشمندان، نظريه پردازان و مصلحانى است كه بُعد سياسى او حجاب ديگر ابعاد شخصيت وى شده است.

بسيارى از پيروان ايشان در داخل كشور و نيز ارادتمندان وى در فراسوى مرزها و همچنين بسيارى مراكز علمى، از افكار و انديشه‌هاى او بى‌خبرند و او را تنها سياستمدار و يا حدّاكثر مصلحى مى‌دانند كه در بيدارى مسلمانان كوشيد و توانست با همدلى و همراهى ملّتى غيور و فهيم، نظامى ريشه دار را سرنگون سازد.

امام خمينى رحمه الله علاوه بر شرح‌هايى كه بر احاديثْ نگاشت (از قبيل: چهل حديث، شرح حديث جنود عقل و جهل، شرح دعاى سَحر)، ديدگاه‌هاى ارزنده‌اى نيز در زمينه علوم حديث، در لابه لاى نوشته‌هاى اصولى، فقهى، عرفانى و حتى سخنرانى‌هاى خويش مطرح ساخته است كه گردآورى آنها مى‌تواند درآمدى بر مكتب حديثى او باشد.

يكصدمين سال ميلاد امام كه «سال امام خمينى» نامگذارى شد، فرصتى بود تا

[١]* اين مقاله، پيش از اين، در فصل نامه علوم حديث( ش ١٤/ ويژه امام خمينى) منتشر شده است.