حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٧٢ - ١ قرآن محورى

كرده است. به‌نظر مى‌رسد اگر اين مجموعه سخنان از امام على عليه السلام صادر شده بود، تلقى زنان از وى، اين گونه نمى‌بود.

ج. كتاب الهى و سيره و سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله و ساير امامان عليهم السلام از برخى از اين تعبيرهاى تُند، خالى است، بلكه بر كرامت زنان تأكيد بسيار دارد.

د. معاويه به عبد الرحمان بن شبل، نامه مى‌نويسد كه آنچه از پيامبر شنيدى براى مردم بازگو كن، و وى مى‌گويد:

از رسول‌خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه فاسقان اهل آتش‌اند. پرسيدند: اى رسول‌خدا! فاسقان چه كسانى‌اند؟ فرمود: زنان.[١]

جاى شگفتى است كه معاويه نامه مى‌نويسد، و وى تنها همين حديث را بر مردم قرائت مى‌كند.

قواعدى براى سنجش و تبيين‌

اينك پس از ذكر اين مقدمات، و روشن‌شدن اين‌كه براى بررسى سخنان امام على عليه السلام بايد به عرصه گسترده‌ترِ نصوص (متون) دينى، يعنى قرآن و سنّت، توجه داشت، قواعدى بازگو مى‌شود كه در پرتو آنها بايد به سنجش و تبيين اين نصوص پرداخت:

١. قرآن‌محورى‌

در مطالعات دينى نبايد از قرآن غفلت ورزيد. قرآن، نخستين منبع دين‌شناسى است.

حديث را بايد در پرتو آن درك كرد، و نيز بايد تمام قرآن را منظور داشت، نه بخشى از آن را.

در قرآن نزديك به دويست آيه درباره زن و روابط او با مرد وجود دارد. قرآن‌

[١]. احمدبن حنبل، المسند، ج ٣، ص ٤٤٤ و ٤٢٨.