حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٧٤ - ١ قرآن محورى

نمى‌خورد. كتاب وحى، شيطان را دشمن انسان مى‌شمرد[١]

و مرد و زن را مكمّل يكديگر.[٢]

قرآن كريم در سلوك معنوى، زن فرعون (آسيه) و حضرت مريم عليها السلام را الگوى همه مؤمنان معرفى مى‌كند[٣]

و براى حضرت مريم عليها السلام مقاماتى بس ارزشمند، چون اصطفا، طهارت‌[٤]

و مكالمه فرشتگان‌[٥]

برمى‌شمارد. آدم و همسرش هر دو در بهشت فرود مى‌آيند و هر دو از آن هبوط مى‌كنند،[٦]

و قرآنْ رحمت و مودّت را فلسفه زوجيت معرفى مى‌كند،[٧]

و احسان به پدر و مادر را همسان عبوديت پروردگار مى‌نشاند.[٨]

قرآن، در ساحت مشاركت اجتماعى، از ملكه سبأ ياد مى‌كند كه كشورى را اداره مى‌كرد. او زنى عاقل بود كه به سليمان گرويد.[٩]

قرآن از دختران شعيب ياد مى‌كند كه در فعاليت‌هاى اجتماعى، حيا و آزرمْ نشانه رفتارى آنان است.[١٠]

در مفاهيم سياسى، بيعت،[١١]

هجرت،[١٢]

امر به معروف و نهى از منكر[١٣]

و

[١]. يوسف، آيه ٥؛ يس، آيه ٦٠؛ بقره، آيه ١٦٨.

[٢]. بقره، آيه ١٨٧.

[٣]. تحريم، آيه ١١- ١٠.

[٤]. مؤمنون، آيه ١٠.

[٥]. آل عمران، آيه ٤٥- ٤٢.

[٦]. بقره، آيه ٣٥- ٣٤؛ اعراف، آيه ٢٢- ١٩؛ طه، آيه ١٢٣.

[٧]. روم، آيه ٢١.

[٨]. اسراء، آيه ٢٤- ٢٣.

[٩]. نمل، آيه ٤٤، ٣٢، ٢٩، ٢٣.

[١٠]. قصص، آيه ٢٦- ٢٣.

[١١]. ممتحنه، آيه ٢١.

[١٢]. نساء، آيه ٩٨- ٩٧؛ احزاب، آيه ٥٠؛ ممتحنه، آيه ١٠.

[١٣]. توبه، آيه ٧١.