حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٧١ - فرضيه اى شايسته بررسى

ورُوُوا عَنَّا ما لَمْ نَقُلْهُ و ما لم نَفْعَلْهُ، لِيُبَغِّضُونا إِلَى الناس. و كانَ عُظْمُ ذلِكَ و كُبْرُهُ زَمَنَ مُعاوِيَةِ بَعْدَ مَوْتِ الْحَسَنِ عليه السلام؛[١]

چيزهايى از ما نقل كردند كه نگفتيم و مرتكب نشديم، تا ما را دشمن مردم وانمود كنند، و بيش‌ترينش در زمان معاويه، پس از وفات [امام‌] حسن عليه السلام بود.

سه. چنان‌كه در كتب تاريخ آمده است، زنانى بسيار پس از شهادت امام على عليه السلام بر معاويه وارد شدند و او درباره على عليه السلام از آنان پرسيد و آنان وى را مى‌ستودند و تعبيرهايى از اين قبيل بر زبانشان جارى گشت:

لسان نطق و قول صدق؛[٢]

زبان گويا و سخنان راستين.

أحببت علياً على عدله فى الرعية و قَسمه بالسوية؛[٣]

على عليه السلام را دوست داشتم به دليل عدالت‌پيشگى در ميان مردمان و رعايت مساوات.