آملی، شیخ محمّدتقی (١٣٠٤-١٣٩١ق/١٨٨٧-١٩٧١م)، فقیه امامی، فرزند موامحمد آملی، در تهران زاده شد و مقدّمات علوم را نزد پدر آموخت. پس از آن نزد عالمان دیگری مانند شیخ عبدالنّبی نوری و میرزاحسن کرمانشاهی درس خواند. در ١٣٤٠ق به نجف اشرف رفت و تا ١٣٥٣ق از محضر استادانی چون میرزای نایینی، و آقاضیاء عراقی (اراکی) و اقا سیّد ابوالحسن اصفهانی بهره یافت. سپس به تهران بازگشت و به تصنیف و تدریس مشغول شد. آملی فقیهی گوشه‌نشین بود. از پذیرفتن مسئولیت ریاست گریزان بود و تا پایان زندگی نیز از نوشتن رسالۀ فتوایی خودداری کرد. جمعی از فقهای فاضل از محضرش بهره می‌بردند و بسیار گرامی‌اش می‌داشتند. وی در تهران درگذشت. از آثار اوست: حاشیه بر منظومۀ سبزواری، حاشیه بر شرح اشارات ابوعلی، حاشیه بر مکاسب شیخ انصاری، شرح عذوه الوثقی، کتاب الصّلوه (تقریرات میرزای نایینی).
مآخذ: آقابزرگ، طبقات اعلام الشّیعه، قرن ٤، ١/٢٦٧-٢٦٨؛ سازمان اوقاف، «مختصری از شرح احوال و آثار استاد محمدتقی آملی»، معارف اسلامی، س ١، شم‌ ٢، اسفند ١٣٤٥، ص ٥٤؛ مطهری، مرتضی، خدمات متقابل اسلام و ایران، تهران، ١٣٥٤، ٢/٦١٨.
محمدعلی مولوی