دانشنامه بزرگ اسلامی
 
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص
٤٤٠ ص
٤٤١ ص
٤٤٢ ص
٤٤٣ ص
٤٤٤ ص
٤٤٥ ص
٤٤٦ ص
٤٤٧ ص
٤٤٨ ص
٤٤٩ ص
٤٥٠ ص
٤٥١ ص
٤٥٢ ص
٤٥٣ ص
٤٥٤ ص
٤٥٥ ص
٤٥٦ ص
٤٥٧ ص
٤٥٨ ص
٤٥٩ ص
٤٦٠ ص
٤٦١ ص
٤٦٢ ص
٤٦٣ ص
٤٦٤ ص
٤٦٥ ص
٤٦٦ ص
٤٦٧ ص
٤٦٨ ص
٤٦٩ ص
٤٧٠ ص
٤٧١ ص
٤٧٢ ص
٤٧٣ ص
٤٧٤ ص
٤٧٥ ص
٤٧٦ ص
٤٧٧ ص
٤٧٨ ص
٤٧٩ ص
٤٨٠ ص
٤٨١ ص
٤٨٢ ص
٤٨٣ ص
٤٨٤ ص
٤٨٥ ص
٤٨٦ ص
٤٨٧ ص
٤٨٨ ص
٤٨٩ ص
٤٩٠ ص
٤٩١ ص
٤٩٢ ص
٤٩٣ ص
٤٩٤ ص
٤٩٥ ص
٤٩٦ ص
٤٩٧ ص
٤٩٨ ص
٤٩٩ ص
٥٠٠ ص
٥٠١ ص
٥٠٢ ص
٥٠٣ ص
٥٠٤ ص
٥٠٥ ص
٥٠٦ ص
٥٠٧ ص
٥٠٨ ص
٥٠٩ ص
٥١٠ ص
٥١١ ص
٥١٢ ص
٥١٣ ص
٥١٤ ص
٥١٥ ص
٥١٦ ص
٥١٧ ص
٥١٨ ص
٥١٩ ص
٥٢٠ ص
٥٢١ ص
٥٢٢ ص
٥٢٣ ص
٥٢٤ ص
٥٢٥ ص
٥٢٦ ص
٥٢٧ ص
٥٢٨ ص
٥٢٩ ص
٥٣٠ ص
٥٣١ ص
٥٣٢ ص
٥٣٣ ص
٥٣٤ ص
٥٣٥ ص
٥٣٦ ص
٥٣٧ ص
٥٣٨ ص
٥٣٩ ص
٥٤٠ ص
٥٤١ ص
٥٤٢ ص
٥٤٣ ص
٥٤٤ ص
٥٤٥ ص
٥٤٦ ص
٥٤٧ ص
٥٤٨ ص
٥٤٩ ص
٥٥٠ ص
٥٥١ ص
٥٥٢ ص
٥٥٣ ص
٥٥٤ ص
٥٥٥ ص
٥٥٦ ص
٥٥٧ ص
٥٥٨ ص
٥٥٩ ص
٥٦٠ ص
٥٦١ ص
٥٦٢ ص
٥٦٣ ص
٥٦٤ ص
٥٦٥ ص
٥٦٦ ص
٥٦٧ ص
٥٦٨ ص
٥٦٩ ص
٥٧٠ ص
٥٧١ ص
٥٧٢ ص
٥٧٣ ص
٥٧٤ ص
٥٧٥ ص
٥٧٦ ص
٥٧٧ ص
٥٧٨ ص
٥٧٩ ص
٥٨٠ ص
٥٨١ ص
٥٨٢ ص
٥٨٣ ص
٥٨٤ ص
٥٨٥ ص
٥٨٦ ص
٥٨٧ ص
٥٨٨ ص
٥٨٩ ص
٥٩٠ ص
٥٩١ ص
٥٩٢ ص
٥٩٣ ص
٥٩٤ ص
٥٩٥ ص
٥٩٦ ص
٥٩٧ ص
٥٩٨ ص
٥٩٩ ص
٦٠٠ ص
٦٠١ ص
٦٠٢ ص
٦٠٣ ص
٦٠٤ ص
٦٠٥ ص
٦٠٦ ص
٦٠٧ ص
٦٠٨ ص
٦٠٩ ص
٦١٠ ص
٦١١ ص
٦١٢ ص
٦١٣ ص
٦١٤ ص
٦١٥ ص
٦١٦ ص
٦١٧ ص
٦١٨ ص
٦١٩ ص
٦٢٠ ص
٦٢١ ص
٦٢٢ ص
٦٢٣ ص
٦٢٤ ص
٦٢٥ ص
٦٢٦ ص
٦٢٧ ص
٦٢٨ ص
٦٢٩ ص
٦٣٠ ص
٦٣١ ص
٦٣٢ ص
٦٣٣ ص
٦٣٤ ص
٦٣٥ ص
٦٣٦ ص
٦٣٧ ص
٦٣٨ ص
٦٣٩ ص
٦٤٠ ص
٦٤١ ص
٦٤٢ ص
٦٤٣ ص
٦٤٤ ص
٦٤٥ ص
٦٤٦ ص
٦٤٧ ص
٦٤٨ ص
٦٤٩ ص
٦٥٠ ص
٦٥١ ص
٦٥٢ ص
٦٥٣ ص
٦٥٤ ص
٦٥٥ ص
٦٥٦ ص
٦٥٧ ص
٦٥٨ ص
٦٥٩ ص
٦٦٠ ص
٦٦١ ص
٦٦٢ ص
٦٦٣ ص
٦٦٤ ص
٦٦٥ ص
٦٦٦ ص
٦٦٧ ص
٦٦٨ ص
٦٦٩ ص
٦٧٠ ص
٦٧١ ص
٦٧٢ ص
٦٧٣ ص
٦٧٤ ص
٦٧٥ ص
٦٧٦ ص
٦٧٧ ص
٦٧٨ ص
٦٧٩ ص
٦٨٠ ص
٦٨١ ص
٦٨٢ ص
٦٨٣ ص
٦٨٤ ص
٦٨٥ ص
٦٨٦ ص
٦٨٧ ص
٦٨٨ ص
٦٨٩ ص
٦٩٠ ص
٦٩١ ص
٦٩٢ ص
٦٩٣ ص
٦٩٤ ص
٦٩٥ ص
٦٩٦ ص
٦٩٧ ص
٦٩٨ ص
٦٩٩ ص
٧٠٠ ص
٧٠١ ص
٧٠٢ ص
٧٠٣ ص
٧٠٤ ص
٧٠٥ ص
٧٠٦ ص
٧٠٧ ص
٧٠٨ ص
٧٠٩ ص
٧١٠ ص
٧١١ ص
٧١٢ ص
٧١٣ ص
٧١٤ ص
٧١٥ ص
٧١٦ ص
٧١٧ ص
٧١٨ ص
٧١٩ ص
٧٢٠ ص
٧٢١ ص
٧٢٢ ص
٧٢٣ ص
٧٢٤ ص
٧٢٥ ص
٧٢٦ ص
٧٢٧ ص
٧٢٨ ص
٧٢٩ ص
٧٣٠ ص
٧٣١ ص
٧٣٢ ص
٧٣٣ ص
٧٣٤ ص
٧٣٥ ص
٧٣٦ ص
٧٣٧ ص
٧٣٨ ص
٧٣٩ ص
٧٤٠ ص
٧٤١ ص
٧٤٢ ص
٧٤٣ ص
٧٤٤ ص
٧٤٥ ص
٧٤٦ ص
٧٤٧ ص
٧٤٨ ص
٧٤٩ ص
٧٥٠ ص
٧٥١ ص
٧٥٢ ص
٧٥٣ ص
٧٥٤ ص
٧٥٥ ص
٧٥٦ ص
٧٥٧ ص
٧٥٨ ص
٧٥٩ ص
٧٦٠ ص
٧٦١ ص
٧٦٢ ص
٧٦٣ ص
٧٦٤ ص
٧٦٥ ص
٧٦٦ ص
٧٦٧ ص
٧٦٨ ص
٧٦٩ ص
٧٧٠ ص
٧٧١ ص
٧٧٢ ص
٧٧٣ ص
٧٧٤ ص
٧٧٥ ص
٧٧٦ ص
٧٧٧ ص
٧٧٨ ص
٧٧٩ ص
٧٨٠ ص
٧٨١ ص
٧٨٢ ص
٧٨٣ ص
٧٨٤ ص
٧٨٥ ص
٧٨٦ ص
٧٨٧ ص
٧٨٨ ص
٧٨٩ ص
٧٩٠ ص
٧٩١ ص
٧٩٢ ص
٧٩٣ ص
٧٩٤ ص
٧٩٥ ص
٧٩٦ ص
٧٩٧ ص
٧٩٨ ص
٧٩٩ ص
٨٠٠ ص
٨٠١ ص
٨٠٢ ص
٨٠٣ ص
٨٠٤ ص
٨٠٥ ص
٨٠٦ ص
٨٠٧ ص
٨٠٨ ص
٨٠٩ ص
٨١٠ ص
٨١١ ص
٨١٢ ص
٨١٣ ص
٨١٤ ص
٨١٥ ص
٨١٦ ص
٨١٧ ص
٨١٨ ص
٨١٩ ص
٨٢٠ ص
٨٢١ ص
٨٢٢ ص
٨٢٣ ص
٨٢٤ ص
٨٢٥ ص
٨٢٦ ص
٨٢٧ ص
٨٢٨ ص
٨٢٩ ص
٨٣٠ ص
٨٣١ ص
٨٣٢ ص
٨٣٣ ص
٨٣٤ ص
٨٣٥ ص
٨٣٦ ص
٨٣٧ ص
٨٣٨ ص
٨٣٩ ص
٨٤٠ ص
٨٤١ ص
٨٤٢ ص
٨٤٣ ص
٨٤٤ ص
٨٤٥ ص
٨٤٦ ص
٨٤٧ ص
٨٤٨ ص
٨٤٩ ص
٨٥٠ ص
٨٥١ ص
٨٥٢ ص
٨٥٣ ص
٨٥٤ ص
٨٥٥ ص
٨٥٦ ص
٨٥٧ ص
٨٥٨ ص
٨٥٩ ص
٨٦٠ ص
٨٦١ ص
٨٦٢ ص
٨٦٣ ص
٨٦٤ ص
٨٦٥ ص
٨٦٦ ص
٨٦٧ ص
٨٦٨ ص
٨٦٩ ص
٨٧٠ ص
٨٧١ ص
٨٧٢ ص
٨٧٣ ص
٨٧٤ ص
٨٧٥ ص
٨٧٦ ص
٨٧٧ ص
٨٧٨ ص

دانشنامه بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ٦٩١

ابراهيم درويش پاشا
جلد: ٢
     
شماره مقاله:٦٩١



اِبْراهيم‌ْ دَرْويش‌ْ پاشا (١٢٢٨- ١٣١٤ق‌/١٨١٣- ١٨٩٦م‌)، صاحب‌ منصب‌ بلندمرتبة نظامى‌ دردورة سلطنت‌ سلطان‌ عبدالعزيز و عبدالحميد ثانى‌. وي‌ درلوفچه‌ (لوتس‌١) ازشهرهاي‌ بلغارستان‌ متولد شد. پدرش‌ ابراهيم‌ آغا از اعيان‌ آن‌ شهر بود . پس‌ از گذراندن‌ آموزش‌ ابتدايى‌ به‌ استانبول‌ آمد و داوطلبانه‌ وارد خدمت‌ ارتش‌ جديد (عساكر منصوره‌) شد و بر اثر هوش‌ و استعداد فوق‌العاده‌اش‌ بسيار زود به‌ درجة افسري‌ رسيد و در ١٢٥٢ق‌/١٨٣٨م‌ با درجة مين‌ باشى‌ (سرگردي‌) به‌ آجودانى‌ سردار اكرم‌ عمر پاشا منصوب‌ گرديد IA) و در مشاغل‌ گوناگون‌ نظامى‌ انجام‌ وظيفه‌ كرد. سرانجام‌ در ٢٨ شوال‌ ١٢٧٨ق‌/٢٨ آوريل‌ ١٨٦٢م‌ به‌ درجة مُشيري‌ (ژنرالى‌) ارتقا يافت‌. در عمليات‌ نظامى‌ قره‌داغ‌ (مونته‌ نگرو٢، يكى‌ از ايالات‌ جمهوري‌ فدراتيو يوگسلاوي‌) به‌ فرماندهى‌ سردار اكرم‌ عمر پاشا، براي‌ سركوب‌ شورش‌ مردم‌ بر ضدّ عثمانى‌ (كارال‌، شركت‌ كرد. درويش‌ پاشا در اين‌ عمليات‌ با عبور دادن‌ موفقيت‌آميز نيروها از گذرگاه‌ استروك‌٣، مشهور شد (جودت‌، II/٢٤٩-٢٥١ و پس‌ از آن‌ به‌ فرمانداري‌ ايالت‌ يانيه‌ (اپير يا اپيروس‌٤) تعيين‌ گرديد و بعد از مدتى‌ فرماندة لشكر چهارم‌ شد. در همين‌ ايام‌ مأمور سركوب‌ گروهى‌ از راهزنان‌ ناحية، قُزان‌٥ (در منطقة كوههاي‌ توروس‌) گرديد و به‌ لحاظ اهميت‌ موضوع‌، هيأتى‌ به‌ نام‌ فرقة اصلاحيّه‌ به‌ رياست‌ خود و عضويت‌ جودت‌ پاشا تشكيل‌ داد (جودت‌، .(III/١٠٧ اين‌ هيأت‌ در ذيحجة ١٢٨١ق‌ از استانبول‌ حركت‌ كرد و يك‌ تيپ‌ پياده‌ نيز از راه‌ سيواس‌ رهسپار منطقه‌ شد (همو، ١٣٦ .(III/١٣٥, بدين‌ترتيب‌ اين‌ غائله‌ با رهبري‌ وي‌ خاموش‌، و منطقه‌ از وجود اشرار پاك‌ گرديد و او بر اثر اين‌ پيروزي‌ مورد لطف‌ و عنايت‌ سلطان‌ عبدالعزيز قرار گرفت‌ .(TA)
ابراهيم‌ در ١٢٨٩ق‌ والى‌ ايالت‌ بوسنه‌ شد (اوزتونا، .(XII/٤٥٤ ناتوانى‌ درويش‌ پاشا در جلوگيري‌ از گسترش‌ قيام‌ مردم‌ هِرْزِگُوين‌٦ كه‌ به‌ علت‌ خودداري‌ از پرداخت‌ ماليات‌ احشام‌، مورد فشار و تعدّي‌ مأموران‌ عثمانى‌ قرار گرفته‌ و به‌ شاهزادة قره‌داغ‌ پناهنده‌ شده‌ بودند، سبب‌ عزل‌ او گرديد (كارال‌، .(VIII/٧٤-٧٦ نوشته‌اند كه‌ دشمنى‌ صدراعظم‌ نيز عاملى‌ مهم‌ در عزل‌ وي‌ بوده‌ است‌ (جودت‌، .(IV/١٤٧ ابراهيم‌ پاشا پس‌ از بازگشت‌ به‌ استانبول‌ به‌ مقام‌ ناظر بحريّه‌ (وزير درياداري‌) تعيين‌ شد (اوزتونا، )، X/١٤٥ اما چون‌ حمدي‌ پاشا، جانشين‌ او در هرزگوين‌، نتوانست‌ آرامش‌ را به‌ منطقه‌ بازگرداند، بار ديگر درويش‌ پاشا مأمور شد كه‌ به‌ قره‌داغ‌ برود. اين‌ بار وي‌ به‌ رغم‌ كوهستانى‌ بودن‌ منطقه‌ و شيوه‌هاي‌ خاص‌ جنگى‌ شورشيان‌، كوه‌نشينان‌ را به‌ دشواري‌ به‌ تسليم‌ واداشت‌ و سپس‌ آنان‌ را عفو كرد (ريزاي‌، .(٦٦ بزرگ‌ترين‌ پيروزي‌ او، حفاظت‌ از بندر باتوم‌ در جريان‌ جنگ‌ روس‌ و عثمانى‌ بود كه‌ با قدرت‌ تمام‌ از ورود سربازان‌ روسى‌ به‌ شهرجلوگيري‌ كرد .(IA) بعد از خاتمة جنگ‌ در مشاغل‌ فرمانداري‌ دياربكر، سلانيك‌ و رياست‌ دارالشّوراي‌ عسكري‌ واركان‌ حرب‌ (ستاد ارتش‌) انجام‌ وظيفه‌ كرد.
در ١٢٩٨ق‌/ ١٨٨١م‌ هنگامى‌ كه‌ دولتهاي‌ انگليس‌ و فرانسه‌ از توفيق‌ پاشا، خديو مصر خواستند كه‌ اعضاي‌ وطنيون‌ به‌ ويژه‌ اعرابى‌ پاشا را از كابينه‌ اخراج‌ كند، خديو از درخواست‌ آنان‌ سرباز زد و موضوع‌ را به‌ باب‌ عالى‌ ارجاع‌ كرد (كارال‌، ؛ VIII/٩٣ بايور، .(I/٢٥ سلطان‌ عبدالحميد نيز به‌ منظور جلوگيري‌ از گسترش‌ تشنج‌ به‌ راه‌ حل‌ سياسى‌ متوسل‌ شد و هيأتى‌ براي‌ رفع‌ اين‌ مشكل‌ به‌ مصر فرستاد. رياست‌ اين‌ هيأت‌ با درويش‌ پاشا بود. وي‌ در ١٢٩٩ق‌ وارد اسكندريه‌ شد و با اعطاي‌ نشان‌ درجة يك‌ مجيدي‌ از جانب‌ عبدالحميد ثانى‌ به‌ اعرابى‌ پاشا قضيه‌ را به‌ سود وي‌ پايان‌ داد (بايور، ؛ I/٣٣ كارال‌، همانجا). درويش‌ پاشا پس‌ از بازگشت‌ از مصر، به‌ فرماندهى‌ سپاه‌ روم‌ ايلى‌ برگزيده‌ شد و سرانجام‌ در ٨٣ سالگى‌ درگذشت‌ و در مقبرة سلطان‌ محمود به‌ خاك‌ سپرده‌ شد.
وي‌ از اولين‌ افسران‌ سپاه‌ جديد عثمانى‌ بود كه‌ با وجود برخورداري‌ از قدرت‌ عالى‌ فرماندهى‌ و وظيفه‌شناسى‌، به‌ علت‌ بى‌توجهى‌ دولتمردان‌ عثمانى‌ به‌ انديشه‌هاي‌ نظاميش‌، نتوانست‌ منشأ آثار بزرگ‌تري‌ براي‌ دولت‌ و ملت‌ ترك‌ گردد.
مآخذ:
Bayur, Yusur Hikmet, T O rk Inkilabi Tarihi, Ankara, ١٩٨٣; Cevdet, Ahmed, Tezakir, Cavidbaysun, Ankara, ١٩٨٦; IA; Karal, Enverziya, Osmanl o , Ankara, ١٩٨٣ ; Z ztuna , Yilmaz , B O y O k T O rkiye Tarihi Istanbul, ١٩٨٣; Rizaj, Skender, X Midhatpasa p nin Rumel p de vilauylar Kurulmsindaki Rol O ٢ n , Uluslararasi Midhat pasa Semineri, Ankara, T. T. K., ١٩٨٦; TA.
على‌اكبر ديانت‌
تايپ‌ مجدد و ن‌ * ١ * زا