اِبْراهیمِ بْنِ سَیابه، یا سَیّابه (نه «شبابه»: ابن جوزی، ٥/١١٩)، شاعر هزل‌گوی قرن ٢ق/٨م هم روزگار با مهدی خلیفۀ عباسی. ابن جوزی سال مرگش را ٢٧٨ق/٨٩١م آورده (٥/١١٩). در داستانی دیگر می‌بینیم که تنگدستی وی را روا داشته است که از یاران تقاضای کمک کند (اصفهانی، ١١/٧؛ جاحظ، البخلاء، ٢٩٥-٢٩٦).
از مجموعۀ آثار او ٥ قطعۀ کوتاه در اغانی و یک قطعۀ پنج بیتی زیبا در طبقات آمده است که در ضمن آن از تنگدستی و از اینکه به کفر متهمش کرده‌اند، می‌نالد (اصفهانی، ١١/٦-٨؛ ابن معتز، ٩٣).
مآخذ: ابن جوزی، عبدالرحمن، المنتظم، حیدرآباد دکن، ١٣٥٧ق؛ ابن معتز، عبداللـه، طبقات الشعراء، تحقیق عبدالستار احمد فراج، مصر، ١٣٧٥ق؛ ابن قتیبه، عبداللـه‌بن مسلم، عیون الاخبار، ١٣٤٣ق، ١/٢٩٣؛ اصفهانی، ابوالفرج، الاغانی، بیروت، ١٩٧٠م؛ جاحظ، عمروبن بحر، البیان والتّبیین، بیروت، ١٩٦٨م؛ همو، البخلاء، بیروت، دارصادر؛ جمشیاری، محمدبن عبدوس، کتاب الوزراء والکتاب، به کوشش عبداللـه الصاوی، قاهره، ١٣٥٧ق/١٩٣٨م.
معصومه سالک