اِبْراهیمِ اُردوبادی، شاعر ایرانی قرن ١١ق/١٧م. وی از سادات آذربایجان و دامادِ ریاضی‌دان این قرن، محمدباقر یزدی (د پیش از ١٠٥٦ق/١٦٤٦م) بود (نصرآبادی، ١٩٧؛ تربیت، ١٤). در میانۀ عمر در حدود ١٠٤٠ق/١٦٣٠م، راهی هندوستان شد (آقابزرگ، ٩/١٤) و با راه یافتن به دربار شاهجهان (١٠٣٧-١٠٦٨ق/١٦٢٨-١٦٥٨م)، عهده‌دار تربیت و تدریس فرزندان جعفرخان وزیر اعظم او گردید. وی در این سفر ثروت و مکنت فراوانی به دست آورد، اما پس از چندی از تعلقات دنیوی برید و به تصوف گرایش یافت و به ایران بازگشت (هدایت، ٥٣؛ صدیق، ٨) و در اصفهان مسکن گزید و در همین شهر نیز درگذشت. دیوانی از وی در دست نیست، اما در تذکره‌ها چند رباعی به نام او موجود است که دارای مضامین عرفانی است.
مآخذ: آقابزرگ، الذریعه؛ تربیت، محمدعلی، دانشمندان آذربایجان، تهران، ١٣١٤ش؛ صدیق حسن‌خان، محمد، صبح گلشن، بهوپال، ١٢٩٥ق؛ نصرآبادی، محمدطاهر، تذکره، به کوشش وحید دستگردی، تهران، ١٣١٧ش؛ هدایت، رضاقلی خان، ریاض العارفین، به کوشش محمدعلی گرکانی، تهران، ١٣٤٤ش.
علی بته‌کن