مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٩١ - فصل سيزدهم در امر به معروف و نهى از منكر

(١) (٢٤١) ١٩- مسعدة بن صدقه گويد: از امام صادق ٧ سؤال شد در مورد اين سخن پيغمبر اكرم ٦ كه فرمود: «بهترين جهاد؛ گفتن كلمه عدل نزد سلطان ظالم است» فرمود: آن زمانى است كه امر به معروف كردن شخص از روى شناخت باشد، در اين صورت از او پذيرفته است و الّا نه.

(٢) (٢٤٢) ٢٠- امام باقر ٧ فرمود: خداوند متعال به شعيب نبى ٧ وحى كرد كه: من از قومت صد هزار نفر را عذاب مى‌كنم؛ چهل هزار نفر از افراد اشرار و شصت هزار نفر هم از خوبان، شعيب گفت: پروردگارا! آنان را كه عذاب مى‌كنى نااهلانند، پس علّت عذاب خوبان چيست؟

خداوند عزّ و جل به او وحى كرد كه: آنها با اهل معصيت مدارا كردند و به خاطر غضب من خشمگين نشدند.

(٣) (٢٤٣) ٢١- از نبى اكرم ٦ روايت شده كه فرمود: مادامى كه مردم امر به معروف و نهى از منكر نمايند و بر اعمال نيك همكارى نمايند در خير و خوشى بسر مى‌برند؛ و هر گاه اين كار را نكنند بركتها از آنها گرفته مى‌شود و بعضى از آنها بر بعضى ديگر مسلّط مى‌شوند. و ياورى برايشان در آسمان و زمين نخواهد بود.

(٤) (٢٤٤) ٢٢- امير مؤمنان در كلامى كه خاتمه‌اش اين بود فرمود: هر كس نهى از منكر قلبى و زبانى را ترك نمايد او مرده‌اى است زنده نما.