(١) (٢٣٦) ١٤- امام صادق ٧ فرمود: امر به معروف و نهى از منكر در مؤمنى كه از آن پند مى‌گيرد، و يا جاهلى كه از آن درس مى‌آموزد تأثير مى‌كند، و اما كسى كه تازيانه و شمشير دارد؛ نه.

(٢) (٢٣٧) ١٥- امام صادق ٧ فرمود: خداوند متعال تمام كارهاى مؤمن را به خودش واگذار نموده ولى او را وانگذاشته تا اينكه ذليل شود، آيا كلام خداوند را نشنيده‌اى كه مى‌فرمايد: (عزّت براى خدا و رسولش و مؤمنين است) پس مؤمن عزيز است و ذليل نيست.

سپس فرمود: مؤمن از كوه نيز عزيزتر است، زيرا كوه را مى‌توان با كلنگ كم كرد، ولى از دين مؤمن چيزى كم نمى‌شود.

(٣) (٢٣٨) ١٦- امام صادق ٧ مى‌فرمود: بايد امر به معروف كنيد و بايد نهى از منكر نماييد و الّا خداوند شرارتان را بر شما مسلّط مى‌گرداند و هر چه نيكان شما دعا كنند دعايشان مستجاب نشود.

(٤) (٢٣٩) ١٧- امام صادق ٧ فرمود: سزاوار نيست كه مؤمن خود را خوار سازد، گفتم: به چه چيز خود را خوار مى‌كند؟ فرمود: كارى را انجام دهد كه بعد مجبور به عذر خواهى شود.

(٥) (٢٤٠) ١٨- مسعدة بن صدقه گويد: از امام صادق ٧ از امر به معروف و نهى از منكر سؤال شد كه آيا بر تمام اين امت واجب است يا نه؟

فرمود: نه، سؤال شد: چرا؟ فرمود: فقط بر كسانى واجب است كه نيرومند باشند و مردم از آنها اطاعت كنند و عالم به معروف از منكر باشند، نه بر ضعفائى كه راه را نمى‌دانند كه به چه راهى و از چه راهى بگويند، لذا از حق به باطل مى‌گويند، و دليل بر اين مطلب سخن خداوند است كه مى‌فرمايد: (بايد دسته‌اى از شما امت مردم را به طرف خير و نيكى دعوت نمايند و امر به معروف و نهى از منكر نمايد).

اين خاص است نه عام، همان طور كه خداوند متعال مى‌فرمايد: (بعضى از قوم موسى به سوى حق هدايت مى‌كنند و به آن عدالت مى‌كنند) و نفرموده بر امّت موسى و نه بر همه قومش، در حالى كه آنها در آن هنگام گروههاى مختلفى بودند، و امت هم از يك نفر به بالاست، همان طور كه خداوند عزّ و جل مى‌فرمايد: (ابراهيم به تنهائى يك امت فرمانبردار خداوند بود) مى‌فرمايد: مطيع خداوند بود، پس اين كار بر كسى كه در زمان صلح و آرامش توان و نيرو و ياور و فرمانبردار ندارد؛ لازم نيست.