سپس حضرت اندكى تأمّل نمود، آنگاه سرش را بلند كرد و فرمود: يا أبا عبد اللَّه! چه مى‌خواهى؟ گفتم: از خدا خواسته‌ام كه دلت را بر من متمايل گرداند و از علمت به من نصيب گرداند، و از خداوند اميد دارم كه هر چه من از آن بزرگوار مى‌پرسم پاسخم گويد.

حضرت فرمود: يا أبا عبد اللَّه! علم و دانش به يادگيرى نيست، بلكه نورى است در دل كسى كه خداى متعال مى‌خواهد او را هدايت كند، اگر طالب علم هستى ابتدا بندگى حقيقى را در خود به وجود آور، و علم را براى عمل كردن بياموز، و از خداوند فهم بخواه تا تو را فهيم گرداند، گفتم: اى شريف! فرمود: بگو: يا أبا عبد اللَّه، گفتم: يا ابا عبد اللَّه! حقيقت بندگى چيست؟ فرمود: به سه چيز است: اول اينكه بنده آنچه را خدا به او بخشيده ملك خود نداند، زيرا بندگان مالك نيستند، بلكه مال را از آن خدا مى‌بينند، و هر كجا خدا فرمان داد مصرفش مى‌كنند، دوم اينكه: بنده تدبير امور خودش را نمى‌نمايد، سوم اينكه: تمام وقت خود را صرف انجام اوامر خدا و ترك نواهى او كند، بنا بر اين؛ هر گاه بنده چيزى را كه خدا به او بخشيده ملك خود نداند انفاقش در راه خدا بر وى آسان گردد، و هر گاه تدبير امورش را به دست مدبّر واقعى سپرد، سختيهاى دنيا برايش آسان شود، و هر گاه بنده به امر و نهى خدا گردن نهاد، هيچ گاه با مردم جدال نمى‌كند، و به آنان فخر نمى‌فروشد.

هر گاه خداوند به بنده اين سه خصلت را عطا فرمود، دنيا و شيطان و مردم در نظرش خوار مى‌شود، و به خاطر مال جمع كردن و فخر فروشى به دنبال دنيا نمى‌رود، و از مردم عزّت و مقام نمى‌طلبد، و اوقاتش را هدر نمى‌دهد، اين اوّلين درجه پرهيزگاران است، خداوند متعال مى‌فرمايد: (جهان آخرت را براى كسانى مهيّا نموديم كه در روى زمين دنبال مقام‌پرستى نرفته و مرتكب فساد نشده باشند و پايان نيك براى پرهيزگاران است).

گفتم: يا ابا عبد اللَّه! مرا نصيحتى فرما، فرمود: تو را به نه چيز سفارش مى‌كنم، و اين نه چيز سفارش من است به كسانى كه پويندگان راه به سوى خدا هستند، و از خداوند مى‌خواهم كه تو را در عمل به آنها توفيق عنايت فرمايد، سه تاى آنها در تربيت نفس است، و سه تاى آنها در بردبارى، و سه تاى آنها در علم، آنها را به خاطر بسپار، و در مورد آنها سهل انگارى مكن، عنوان گويد: دلم را براى شنيدن آماده ساختم.