مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦١ - فصل نهم در انديشه و تفكر

فصل نهم: در انديشه و تفكر

(١) (١٥٥) ١- امام صادق ٧ از پدر بزرگوارش نقل مى‌كند كه فرمود: عيسى بن مريم فرموده: خوشا به حال كسى كه سكوتش انديشه است، و نگاهش عبرت، و كلامش ذكر خدا است، و بر گناهان خويش گريان است و مردم از دست و زبانش در امانند.

(٢) (١٥٦) ٢- حسن صيقل مى‌گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم راجع به آنچه مردم روايت مى‌كنند كه:

يك ساعت فكر كردن بهتر از يك شب عبادت كردن است؟ فرمود: بلى، رسول خدا ٦ فرمود: فكر كردن يك ساعت بهتر از عبادت يك شب است. گفتم: چگونه بايد فكر كرد؟

فرمود: اگر به ويرانه‌اى گذر كند يا از كنار خانه‌اى گذشت فكر كند و بگويد: ساكنان تو كجايند؟ سازندگان تو كجايند؟ چرا سخن نمى‌گوئيد؟ (٣) (١٥٧) ٣- امام صادق ٧ فرمود: امير مؤمنان ٧ در يكى از سخنانش فرمود: اى فرزند آدم! همانا انديشيدن انسان را بسوى كار نيك و عمل به آن مى‌كشاند، و پشيمانى بر كار بد انسان را وادار به ترك آن مى‌كند، و آنچه نابودشدنى است- گرچه زياد هم باشد نزد عدّه‌اى- ضررى نمى‌زند به آنچه كه باقى مى‌ماند و اگر چه كمياب باشد.

(٤) (١٥٨) ٤- امير مؤمنان ٧ فرمود: تمامى خير در سه خصلت جمع شده: نگاه كردن، و سكوت، و حرف زدن، و هر نگاهى كه در آن عبرت گرفتن نباشد خطاست، و هر سكوتى كه در آن فكر نباشد غفلت است، و هر كلامى كه در آن ذكر نباشد لغو و بيهوده است.