(١) (٤٠) ٥- امام باقر ٧ از رسول خدا ٦ روايت كند كه فرمود: خداوند عزّ و جل مى‌فرمايد: قسم به عزت و جلالم و بزرگى و عظمت و نور و برترى و به جايگاه بلندم، هيچ بنده‌اى خواست خود را بر خواست من مقدم نكند؛ مگر اينكه كارش را پريشان كنم، و دنيايش را درهم سازم و دلش را به آن مشغول نمايم، و از آن به او ندهم مگر آنچه را برايش مقدّر كرده‌ام، قسم به عزت و جلال و بزرگى و عظمت و نور و برترى و بلندى مقام و جايگاهم، هيچ بنده‌اى خواست مرا بر خواست خود مقدّم نكند مگر اينكه ملائكه من از او محافظت كنند، و آسمانها و زمين را متكفل روزى او سازم، و از پس تجارت و سودجوئى هر تاجرى من پشتيبان او هستم و دنيا بر خلاف انتظارش به آستان بوسى او آيد.

(٢) (٤١) ٦- امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ براى هر كارى كه واقع شده بود نمى‌فرمود: اى كاش غير آن واقع شده بود.

(٣) (٤٢) ٧- امام باقر ٧ فرمود: سزاوارترين خلق خدا- كه بدان چه خداوند برايش مقدر كرده تسليم باشد- كسى است كه خدا را شناخته، و هر كس راضى به قضا و قدر باشد قضا و قدر الهى شامل حالش شود، و خداوند پاداش بزرگى نصيب او گرداند، و هر كه ناخشنود از قضا و قدر الهى باشد قضا و قدر بر او بگذرد و خداوند پاداش او را بيهوده انگارد.

(٤) (٤٣) ٨- امام صادق ٧ در مورد قول خداوند عز و جل (إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِ‌ ...) فرمود: يعنى ستايش نمايند پيامبر را و درود بر او فرستند، پرسيدم: چگونه رسول بداند كه ملائكه بر او درود مى‌فرستند؟ فرمود: پرده‌ها براى او كنار مى‌رود، پرسيدم: به چه چيز مؤمن مى‌فهمد كه مؤمن است؟

فرمود: به وسيله تسليمش در برابر قضاى خداوند و خشنودى او به آنچه بر او مى‌رسد، بدون غضب و ناراحتى.

(٥) (٤٤) ٩- پيغمبر ٦ فرمود: هر كس دوست داشته باشد كه با تقواترين مردم باشد پس بايد توكل بر خدا كند.

(٦) (٤٥) ١٠- امام باقر ٧ فرمود: هر كس توكل بر خدا كند مغلوب نگردد و هر كه بخدا پناه آورد شكست نخورد.

(٧) (٤٦) ١١- پيغمبر ٦ فرمود: خداوند عزّ و جل مى‌فرمايد: هيچ آفريده‌اى نيست كه از آفريده ديگرم كمك بخواهد، و از من كمك نخواهد مگر اينكه اسباب آسمانها و زمين را از او قطع نمايم، چنانچه چيزى از من بخواهد به او نخواهم داد، و اگر مرا بخواند به او جواب نمى‌دهم.

و هيچ مخلوقى نيست كه متمسك به من شود نه به آفريده‌ام؛ مگر اينكه آسمانها و زمين را وسيله تهيّه رزق و روزى او قرار مى‌دهم، اگر از من چيزى بخواهد به او مى‌دهم، و اگر مرا بخواند او را اجابت كنم، و اگر از من طلب آمرزش كند او را بيامرزم.