مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٤١ - فصل چهارم در مقام شيعه نزد خدا و حقوق شايسته آنان

فصل چهارم: در مقام شيعه نزد خدا و حقوق شايسته آنان‌

(١) (٣٥٦) ١- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن بر مؤمن هفت حق واجب دارد: در بين آن هفت حق حقى نيست مگر اينكه بر او واجب باشد، اگر با آن حق مخالفت نمايد از ولايت خدا خارج شده و بندگيش را ترك نموده، و براى خداوند در آن نصيبى نيست. پرسيدم: فدايت شوم برايم بگو آن حقوق چيست؟ فرمود: آسانترين آنها اين است كه دوست بدارى براى او آنچه را براى خودت دوست مى‌دارى، و ناپسند شمارى برايش آنچه را براى خودت ناپسند مى‌شمارى.

و حق دوم اينكه: او را در بر آوردن حاجتش همراهى نمايى و رضايت او را كسب كنى و مخالف سخنش عمل نكنى.

و حق سوم اين است كه: به او با جان و مال و دست و پا و زبانت كمك كنى.

و حق چهارم اينكه: چشم و راهنما و آينه و پيراهن او باشى.

و حق پنجم اينكه: تو سير نباشى و او گرسنه، پوشيده نباشى و او عريان، سيراب نباشى و او تشنه.

و حق ششم آنكه: اگر زنى دارى و خادمى و برادرت زن و خادم ندارد، خادمت را به خانه‌اش بفرست تا لباسهايش را بشويد، براى او غذا مهيا سازد و رختخوابش را آماده نمايد، همه اينها بين تو و بين او قرار داده شده.

و حق هفتم اينكه: قسمش را بپذيرى و دعوتش را اجابت نمايى، و بر جنازه‌اش حاضر شوى و اگر بيمار شد به عيادتش بروى، و در بر آوردن حاجتش با جوارحت به او كمك كنى، و نگذارى كه نيازى به سؤال كردن از تو داشته باشد، بلكه سريعا حاجتش را بر آورى، هر گاه چنين نمودى ولايتش را به ولايت خود متصل نمودى و ولايت خودت را به ولايت خداوند وصل كرده‌اى.