(١) (١٩١٦) ١١- محمّد بن ابى عمير گويد: از امام كاظم ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: خداوند در آتش جاودان ننمايد مگر كفّار و منكران و گمراهان و مشركان، و هر مؤمنى كه از گناهان كبيره دورى كند خداوند او را از گناهان صغيره باز خواست نمى‌كند، خداوند متعال مى‌فرمايد: (اگر از گناهان كبيره‌اى كه از آن نهى شده‌ايد دورى كنيد ما گناهان (صغيره) شما را پرده پوشى مى‌كنيم، و شما را در جايگاهى بزرگ قرار مى‌دهيم).

راوى گويد: گفتم: يا ابن رسول اللَّه! پس شفاعت شامل كداميك از گناهكاران مى‌شود؟ فرمود: پدرم از پدرانش از على ٧ نقل كند كه فرمود: از رسول خدا ٦ شنيدم كه مى‌فرمود: شفاعت من براى كسانى از امّتم است كه گناه كبيره‌اى مرتكب شده‌اند، و اما نيكوكاران نيازى به شفاعت ندارند.

ابن ابى عمير گويد: عرض كردم: يا ابن رسول اللَّه! چگونه شفاعت شامل اهل كبائر مى‌شود، در حالى كه خداوند متعال مى‌فرمايد: (شفاعت نمى‌كنند مگر براى كسانى كه خدا رضايت دهد) و هر كه مرتكب گناه كبيره شود مورد رضايت خدا نيست؟

فرمود: اى ابا احمد! هيچ مؤمنى مرتكب گناه نمى‌شود مگر آنكه از كارش ناراحت و پشيمان مى‌شود، و پيامبر خدا ٦ فرمود: پشيمانى خود توبه است، و فرمود: هر كس از كار خوبش خوشش آيد و از كار بدش آزرده شود مؤمن است، و فرمود: هر كس بر گناهى كه كرده پشيمان نشود مؤمن نيست، و مورد شفاعت قرار نگيرد و ظالم خواهد بود، و خداوند متعالى فرمود: (ظالمان حمايت نشوند و مورد شفاعت قرار نگيرند).

عرض كردم: يا ابن رسول اللَّه! چگونه كسى كه بر ارتكاب گناهش پشيمان نشود مؤمن به حساب نمى‌آيد؟ فرمود: اى ابا احمد! هيچ كسى نيست كه گناهى كبيره را مرتكب شود و بداند كه بر آن عقاب مى‌شود و از كارش پشيمان نشود، و چون پشيمان شد همين توبه است و سزاوار شفاعت مى‌شود، و هر گاه پشيمان نشد اصراركننده بر گناه به حساب آيد، و چنين كسى هرگز آمرزيده نخواهد شد، زيرا او به واسطه عقوبت گناهى كه مرتكب شده ديگر مؤمن نيست، چون اگر ايمان به عقوبت داشت پشيمان مى‌شد، و رسول خدا ٦ فرمود: با توبه، كبيره از بين مى‌رود و با اصرار بر گناه، صغيره تبديل به كبيره مى‌شود.

و اما سخن خداى متعالى كه فرمود: (شفاعت نمى‌كنند مگر كسى را كه خدا رضايت دهد يعنى): آنان براى كسى كه دينش را خدا نپذيرد شفاعت نمى‌كنند، و دين عبارتست از اقرار به پاداش بر نيكى‌ها و بدى‌ها، هر كس دينش مورد قبول خدا باشد نسبت به گناهانى كه مرتكب شده پشيمان مى‌شود، چون نسبت به عاقبتش در قيامت آگاه است.