مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٢٣ - فصل ششم در بيان گرفتارى و امتحان مؤمن
(١) (١٧٠٧) ١٩- امام صادق ٧ فرمود: اگر مؤمن مىدانست كه چه پاداشى در مقابل صبر بر مصيبتها نصيبش مىشود، همواره آرزو مىكرد كه با قيچى بدنش تكه تكه شود.
(٢) (١٧٠٨) ٢٠- امير مؤمنان ٧ از قول رسول خدا ٦ فرمود: مؤمن همانند گياهى ضعيف است كه (در اثر وزش باد) خم و راست مىشود، و كافر مثل ستونى آهنين و آسيب ناپذير است تا مرگش فرا رسد و به دوزخ رود.
(٣) (١٧٠٩) ٢١- امام باقر ٧ فرمود: گروهى از مردم نزد امام سجاد ٧ آمدند، در حالى كه نزد ايشان عبد اللَّه بن عباس نيز بود، از گرفتاريهاى شيعه و سختيهايى كه مىديدند سخن گفتند، سپس نزد امام حسين ٧ رفتند، و همين را بر ايشان گفتند، امام حسين ٧ فرمود: به خدا قسم، سرعت گرفتارى و فقر به سوى دوستان ما بيشتر از سرعت دويدن گور خران است، و بيشتر از سرعت سيل به صمرش مىباشد، گفتم: صمر چيست؟ فرمود: پايان مسير سيل، و سريعتر از رسيدن باران به زمين است، و اگر اين چنين نباشيد مىدانيم كه شما از ما نيستيد، سپس فرمود: به وسيله ما يتيمانتان جبران مىشوند، و به وسيله ما قرضهايتان ادا مىشود، و به وسيله ما گناهانتان آمرزيده مىشود.
(٤) (١٧١٠) ٢٢- در محضر امام صادق ٧ از بلا و آنچه خداوند مؤمن را به آن اختصاص داده سخن گفته شد، امام صادق ٧ فرمود: از رسول خدا ٦ پرسيدند: بلاى چه كسى در دنيا از همه سختتر است؟ فرمود: پيامبران، سپس هر كه به آنان شبيهتر است، و بعد از آنان مؤمن به اندازه ايمانش و نيكى عملهايش گرفتار مىشود، هر كه ايمانش درست و عملهايش نيكو باشد، گرفتاريش سختتر است، و هر كس ايمانش سست و عملش ضعيف باشد، گرفتاريش كمتر است.
(٥) (١٧١١) ٢٣- ابو صالح گويد: در مدينه به درد پا مبتلا شدم، روزى حضرت صادق ٧ در حالى كه من در حال استراحت بودم از جلوى مغازهام رد مىشد، فرمود: چگونهاى؟ گفتم: پايم درد مىكند، فرمود: به منزل من بيا، به نزد ايشان رفتم، امام ٧ دست خود را روى پايم نهاد و برايم دعا كرد، سپس فرمود: هر گاه خداوند بندهاى را دوست بدارد، فرشتهاى را مأمور او مىسازد كه گرفتارش كند تا دعا كند و خداوند صدايش را بشنود، و هر گاه بندهاى مورد غضبش قرار گيرد، فرشتهاى را مأمور او كند و به او مىفرمايد: او را گرفتار چيزى نكند، من خوشم نمىآيد كه او دعا كند و از من چيزى بخواهد.
(٦) (١٧١٢) ٢٤- امام صادق ٧ فرمود: خداوند متعال همواره مؤمن را گرفتار مىسازد، هيچ شبى را به صبح نمىرساند جز آنكه او را گرفتار بيماريى در بدنش يا مصيبتى در خانوادهاش يا مالش يا مصيبتى از مصيبتهاى دنيا مىكند، تا او را بر اينها پاداش دهد.