مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥١ - فصل هفتم در رضا و تسليم

فصل هفتم: در رضا و تسليم‌

(١) (١٣٤) ١- امام صادق ٧ فرمود: داناترين مردم به خدا، راضى ترين آنان به قضا و قدر خداوند است.

(٢) (١٣٥) ٢- امام صادق ٧ فرمود: اصل طاعت و بندگى خدا شكيبائى و خشنود بودن از خداست در آنچه كه بنده از آن خوشش آيد يا بدش آيد، و هيچ بنده‌اى در آنچه خوش دارد از خدا راضى نباشد، مگر آنكه برايش بهترين باشد، چه در آنچه دوست داشته باشد و چه در آنچه دوست نداشته باشد.

(٣) (١٣٦) ٣- امام صادق ٧ فرمود: خداوند براى مؤمن هر عملى را كه مقرر فرمود، و مؤمن به آن راضى شد، در آن پيش آمد خير او را قرار داد.

(٤) (١٣٧) ٤- امام باقر ٧ از رسول خدا ٦ روايت كند كه مى‌فرمود: خداوند جلّ ثناؤه مى‌فرمايد:

قسم به عزّت و جلالم كه از بندگان؛ آفريده‌اى را محبوبتر نزد خودم از بنده مؤمنم نيافريدم و به همين دليل او را به نام خودم مؤمن ناميدم، اگر آنچه ما بين مشرق و مغرب است به اختيار خود او را از آن محروم كنم، يا از آنچه ميان مشرق و مغرب است به دلخواه خودم به او ببخشم، بايد به قضاى من راضى شود، و بر بلاى من صبر كند و شكرگزار نعمتهاى من باشد. اى محمد! نام او را جزء صدّيقين نزد من بنويس.

(٥) (١٣٨) ٥- امام صادق ٧ فرمود: امام حسن مجتبى ٧ با عبد اللَّه بن جعفر رحمه اللَّه ملاقات نمود و به او فرمود: اى عبد اللَّه! مؤمن چگونه مؤمن باشد در حالى كه از قسمت و مقدرش ناراضى است، و مقام و منزلتش را خوار و كوچك مى‌شمارد، با اينكه خدا بر او چنين حكمى را مقدّر كرده، و هر كس در قلبش غير از خشنودى به قضاى خدا خطور نكند من ضمانت مى‌كنم كه دعايش مستجاب شود.