مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٩ - فصل ششم در شكر و سپاسگزارى

(١) (١٢٧) ٣٧- امام صادق ٧ فرمود: هر بنده‌اى كه خداوند به او نعمتى داد و او آن نعمتى را بوسيله دلش شناخت و با زبانش خدا را بر آن نعمت ستايش نمود، هنوز كلامش تمام نشده خداوند امر مى‌كند نعمتش را افزون نمايند، و اين معناى قول خداوند عزّ و جل است كه:

(اگر شكر كنيد هر آينه نعمت را بر شما افزون كنيم).

(٢) (١٢٨) ٣٨- امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ از كنار گروهى مى‌گذشتند كه سنگى را بلند مى‌كردند؛ فرمود: اين چه كارى است؟ گفتند: بوسيله اين كار نيرومندترين و قويترين را مى‌شناسيم؛ فرمود: آيا خبر دهم شما را به قدرتمندترين و قويترين شما؟ گفتند: بلى اى رسول خدا؛ فرمود: قدرتمندترين و قويترين شما كسى است كه هر گاه راضى بود، راضى بودنش او را در گناه و باطل داخل نكند، و هر گاه خشمگين و ناراضى بود خشمش او را از گفتن حق خارج نكند، و هر گاه قدرت پيدا كرد كارى را كه حق نيست انجام ندهد.

(٣) (١٢٩) ٣٩- امام حسين ٧ فرمود: هر كس رضايت خدا را به ناخشنودى مردم بخواهد، خداوند او را از مردم بى‌نياز مى‌كند، و هر كس رضايت مردم را به ناخشنودى خدا بخواهد، خداوند او را به مردم وامى‌گذارد.

(٤) (١٣٠) ٤٠- امام صادق ٧ فرمود: خداوند عزّ و جل به گروهى نعمت بخشيد و آنها شكر نكردند و براى آنها وزر و وبال شد، و مردمى را گرفتار مصيبتهايى كرد و آنها صبر كردند، و در اثر صبر به نعمت رسيدند.

(٥) (١٣١) ٤١- امير المؤمنين ٧ فرمود: هر گاه اوايل نعمتها به شما رسيد، ادامه آن را با كمى شكر از دست ندهيد.

(٦) (١٣٢) ٤٢- امام باقر ٧: با توانگران همنشينى مكن، زيرا بنده با آنها همنشينى مى‌كند در حالى كه عقيده‌اش اين است كه خداوند به او نعمت داده، بر نمى‌خيزد مگر اينكه خيال مى‌كند كه خداوند به او نعمتى نداده.

(٧) (١٣٣) ٤٣- امير مؤمنان ٧ فرمود: نعمتهاى خدا را به وسيله تسليم در برابر قضا و قدر خدا و شكر نعمتهاى او كامل كنيد، هر كس راضى به اين امر نشود از ما نيست و با ما نخواهد بود.