مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٩٥ - فصل دوم در آداب معاشرت

فصل دوم: در آداب معاشرت‌

(١) (١٠٦٣) ١- معاوية بن وهب گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: رفتار ما با كسانى كه با ما معاشرت دارند يا با ما هم فكرند چگونه سزاوار است باشد؟ فرمود: امانت را به آنان برگردانيد، اگر از شما شهادت خواستند، در شهادت و گواهى آنها شركت نماييد، بيمارانشان را عيادت كنيد، و از جنازه آنان مشايعت كنيد.

(٢) (١٠٦٤) ٢- امام صادق ٧ فرمود: با هم‌فكران خود در مساجدتان حضور بهم رسانيد، و آنچه را براى خود مى‌پسنديد براى مردم بپسنديد، آيا شرم نمى‌كند كسى كه همسايه‌اش حق او را بشناسد، ولى او حق همسايه‌اش را نشناسد؟ (٣) (١٠٦٥) ٣- امام صادق ٧ در مورد آيه (و ما تو را از نيكوكاران مى‌دانيم) فرمود: آنكه براى همنشين خود در مجلس جا باز كند، و به نيازمند وام دهد، و درمانده را يارى كند.

(٤) (١٠٦٦) ٤- امام صادق ٧ فرمود: بپرهيزيد از عملى كه باعث عذر خواهى شما شود، زيرا مؤمن عملى را انجام نمى‌دهد كه بعد عذر خواهى كند، و منافق هر روز بدى مى‌كند و عذر مى‌خواهد.

(٥) (١٠٦٧) ٥- امام باقر ٧ در مورد آيه (و به مردم سخنان نيك گوييد)، فرمود: بهترين چيزى را كه دوست داريد در مورد شما گفته شود به مردم بگوييد، زيرا خداوند نفرين‌كننده و فحش دهنده و طعن زننده بر مؤمنان و بدزبان، و گداى حريص و پررو را دوست ندارد، و افراد آبرومند بردبار با عفّت عفّت پيشه را دوست دارد.

(٦) (١٠٦٨) ٦- امام باقر ٧ فرمود: با هر كه معاشرت دارى اگر مى‌توانى دست عطايت را به سرشان بكشى، و به آنها خيرى رسانى، آن را انجام بده.