مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢١٩ - فصل سوم زهد و ترك دنيا

فصل سوم: زهد و ترك دنيا

(١) (٥٥٩) ١- امير مؤمنان ٧ فرمود: از جمله يارى‌كنندگان اخلاق در امور دين، زهد در دنياست.

(٢) (٥٦٠) ٢- امير مؤمنان ٧ فرمود: زهد در دنيا عبارت از كوتاه نمودن آرزوها و شكر تمامى نعمتها و پرهيز نمودن از تمام محرّمات الهى است.

(٣) (٥٦١) ٣- از امام سجاد ٧ در مورد زهد پرسيدند، فرمود: زهد ده قسم است: بالاترين درجه زهد پايين ترين درجه پارسائى است و بالاترين درجه پارسائى پايين ترين درجه يقين است، و بالاترين درجه يقين پايين‌ترين درجه رضاست، و تمام زهد در يك آيه از كتاب خداوند جمع شده است. (تا بر آنچه از دست شما رفته افسوس نخوريد و به آنچه به شما رسيده شاد نشويد).

(٤) (٥٦٢) ٤- امام صادق ٧ فرمود: زهد در دنيا به از بين رفتن مال و حرام نمودن حلال نيست، بلكه زهد در دنيا به اين است كه به آنچه در دست خودت هست مطمئن‌تر از آنچه در دست خداست نباشى.

(٥) (٥٦٣) ٥- امام صادق ٧ از امير المؤمنين ٧ نقل مى‌كند كه فرمود: علامت مشتاق به ثواب آخرت بى‌رغبتى نسبت به زرق و برق دنيا است، آگاه باشيد، بى‌رغبتى زاهد نسبت به دنيا از آنچه خداوند برايش از دنيا مقرر فرموده كاهش ندهد، اگر چه زهد كند، همانا از شخص آزمند بر خرّمى دنياى نقد برايش فزونى نياورد اگر چه حرص زند، پس مغبون كسى است كه از بهره آخرت خود محروم ماند.