(١) (٢٦٢) ٦- امير مؤمنان ٧ فرمود: ذكر دو نوع است؛ ذكر خداوند هنگام مصيبت و برتر از آن ذكر خداوند است در برابر آنچه خداوند بر تو حرام كرده تا آن ذكر تو را مانع از كار حرام شود.

(٢) (٢٦٣) ٧- خداوند عزّ و جل مى‌فرمايد: (مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم، و شكر مرا بجاى آوريد و كفران نكنيد) و باز مى‌فرمايد: (اى ايمان آورندگان خدا را بسيار ياد كنيد) و مى‌فرمايد:

(و مردان و زنان بسيارى كه ياد خدا مى‌كنند) و فرمود: (اى رسول! تو خلق را متذكّر ساز كه وظيفه پيغمبرى تو غير از اين نيست و تو مسلّط و توانا بر آنها نيستى).

(٣) (٢٦٤) ٨- پيغمبر اكرم ٦ فرمود: اى على! بالاترين اعمال سه خصلت است: از خودت انصاف نشان دادن، برابرى كردنت با برادران دينيت، ذكر خداوند در هر حال.

(٤) (٢٦٥) ٩- از امام باقر يا امام صادق ٧ روايت شده كه ايشان فرموده‌اند: ذكر حقّ بين هفت عضو از اعضاى انسان تقسيم شده: زبان، روح و جان، عقل، معرفت، سر و قلب، و هر يك از آنها نياز به استقامت دارند. استقامت زبان به راستى در گفتار است، و استقامت روح به درستى ذهن و حضور آن است، و استقامت جان به درستى در توبه كردن است، و استقامت قلب به درستى در عذر خواهى، و استقامت عقل به درستى در پند گرفتن است، و استقامت شناخت به درستى در سرافرازى، و استقامت سر متوجه بودن به عالم اسرار است. پس ذكر زبان حمد و ثناست، و ذكر جان كوشش و تلاش، و ذكر روح ترس و اميد، و ذكر قلب راستى و صميميت، و ذكر عقل تعظيم و حيا، و ذكر معرفت تسليم و رضا، و ذكر سر مقام شهود حق و لقاء اللَّه است.

(٥) (٢٦٦) ١٠- امير مؤمنان ٧ فرمود: همه خوبيها در سه خصلت خلاصه شده: در نگاه، خاموشى، و سخن گفتن. هر نظرى كه در آن پند گرفتن نباشد بيهوده و خطاست، و هر سكوتى كه همراه فكر نباشد ناشى از غفلت است، و هر سخنى كه در آن ذكر حق نباشد بيهوده است.

خوشا بحال كسى كه نگاهش همراه با پند و سكوتش با فكر و كلامش با ذكر حق باشد، و به خاطر خطاهايش گريان باشد و مردم از شرّ او در امان باشند.

(٦) (٢٦٧) ١١- پيغمبر اكرم ٦ فرمود: هر فرد مسلمانى كه در مصلّاى نماز صبحش بنشيند و تا طلوع خورشيد ذكر خدا بگويد؛ اجرش برابر كسى است كه به حج بيت اللَّه الحرام رفته باشد، و آمرزيده شود.