مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٩٧ - فصل دوم در آداب معاشرت

(١) (١٠٦٩) ٧- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه سه نفر از مؤمنان با هم هستند، دو نفر آنان در گوشى با هم صحبت نكنند، زيرا مايه اندوه و آزار رفيق سوم است.

(٢) (١٠٧٠) ٨- امام صادق ٧ فرمود: برادر خود را هنگامى كه غايب است طورى ياد كن كه دوست مى‌دارى او تو را ياد كند، و واگذار او را از آنچه دوست مى‌دارى كه تو را از آن واگذارد، زيرا اين از عمل صالح است، و بمانند كسى كار انجام ده كه مى‌داند جزاى خير و شر عمل او دامنگيرش مى‌شود.

(٣) (١٠٧١) ٩- رسول خدا ٦ فرمود: تمام شئونات مؤمن محترم است: آبرويش، و مالش، و خونش.

(٤) (١٠٧٢) ١٠- رسول خدا ٦ فرمود: لغزشهاى مؤمنان را جستجو نكنيد، زيرا هر كه لغزشهاى برادر مؤمنش را جستجو كند، خداوند لغزشهايش را دنبال كند، و هر كه خداوند لغزشهايش را دنبال نمايد رسوايش سازد، گرچه درون خانه‌اش باشد.

(٥) (١٠٧٣) ١١- على ٧ فرمود: اصلاح كردنم ميان دو نفر نزد من محبوبتر است از اينكه دو دينار صدقه دهم.

(٦) (١٠٧٤) ١٢- امام باقر ٧ فرمود: هر دروغى حرام است، مگر دروغى كه سودى براى مؤمنى داشته باشد، يا بخواهى از دين و عقيده مسلمان دفاع كنى.

(٧) (١٠٧٥) ١٣- امام صادق ٧ فرمود: صدقه‌اى كه خداوند دوست دارد، اصلاح ميان مردم است، زمانى كه با هم نزاع دارند، و نزديك نمودن آنها به يك ديگر هنگامى كه از هم دور شوند.

(٨) (١٠٧٦) ١٤- امام صادق ٧ فرمود: هيچ مؤمنى نيست جز اينكه در او دعابه است، سؤال شد: دعابه چيست؟ فرمود: شوخى كردن.

(٩) (١٠٧٧) ١٥- على ٧ فرمود: از شوخى بپرهيزيد كه كينه آورد، و دشمنى به جاى گذارد، شوخى با اشخاص خود فحش كوچك است.

(١٠) (١٠٧٨) ١٦- امام صادق ٧ فرمود: از مزاح دورى كنيد كه آبرو مى‌برد، و شكوه و بزرگى مردان را از بين مى‌برد، ياران رسول خدا ٦ جمع مى‌شدند و سخنان لغو و بيهوده مى‌گفتند و مى‌خنديدند، تا اينكه اين آيه شريفه را خداوند نازل فرمود: (آيا وقت آن نرسيده كه كسانى كه ايمان آورده‌اند دلهايشان با ياد خدا خاضع شود) هنگامى كه رسول خدا ٦ اين آيه را تلاوت فرمود، سخن گفتن و لغو و شوخى را رها كردند.