(١) (٨٢٠) ٩- حضرت باقر ٧ فرمود: بنده از خدا حاجتى مى‌خواهد كه اقتضا دارد زود يا دير بر آورده شود، سپس آن بنده گناهى را مرتكب مى‌شود و خداى تبارك و تعالى به فرشته‌اى مى‌فرمايد: حاجتش را روا مكن و او را از آن محروم دار، زيرا او در معرض خشم من در آمد و سزاوار محروميت من گشت.

(٢) (٨٢١) ١٠- از امام موسى بن جعفر ٧ در مورد گناه كبيره پرسيدند كه چند تا و چيست؟ حضرت نوشت: كبائر آن است كه بنده از آنچه خدا بر آن وعده دوزخ داده دورى كند، و اگر مؤمن باشد گناهانش بر او پوشيده شود، و هفت گناهى كه موجب دوزخ مى‌شود: كشتن نفس محترمه، عقوق والدين، رباخوارى، مهاجرت از محيط اسلامى، متهم ساختن زنان پارسا به زنا، خوردن مال يتيم، فرار از جهاد.

(٣) (٨٢٢) ١١- امام صادق ٧ فرمود: از محقرات بپرهيزيد كه آمرزيده نشوند، عرض كردم: گناهان محقر چيست؟ فرمود: اين است كه مرد گناه كند و بگويد: خوشا به حال من اگر غير از اين گناه نداشته باشم.

(٤) (٨٢٣) ١٢- رسول خدا ٦ از كنار گروهى مى‌گذشتند كه مرغى را قرار داده بودند و به آن سنگ مى‌زدند، فرمود: اينها كيستند خدا لعنتشان كند؟ (٥) (٨٢٤) ١٣- امام صادق ٧ فرمود: آنكه در گناه بماند و از گناهش آمرزش بخواهد مانند مسخره‌چى است.

(٦) (٨٢٥) ١٤- امام صادق ٧ فرمود: با اصرار بر گناه، صغيره نباشد، و با استغفار، كبيره نباشد.

(٧) (٨٢٦) ١٥- امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش نقل كند كه فرمود: حضرت عيسى بن مريم (صلوات اللَّه عليه) از كنار جمعى مى‌گذشت كه گريه مى‌كردند، فرمود: چه چيز اينها را به گريه انداخته؟ گفته شد: از گناهانشان است، فرمود: گريه را رها كنيد، آمرزيده مى‌شويد.

(٨) (٨٢٧) ١٦- امام باقر ٧ فرمود: جوانى يهودى زياد نزد رسول خدا ٦ مى‌آمد تا حدى كه رسول خدا ٦ او را تند و تيز يافت، گاهى او را براى كارى مى‌فرستاد، و گاهى به همراه نامه‌اى به سوى قومى مى‌فرستاد، تا اينكه چند روزى او را نديد، از او سراغ گرفت، كسى به ايشان عرض كرد: در يكى از آخرين روزهاى عمرش او را ملاقات كردم، پيامبر ٦ به همراه عدّه‌اى از يارانش به ديدن او رفت، پيامبر بركتى بود كه هرگز با كسى صحبت‌